K-77M "قاتل مطلق" نبرد های هوایی

با ورود جنگنده ی نسل پنجم PAK-FA به سازمان رزم نیروهای مسلح روسیه ، طراحان روسی در حال به پایان بردن طرح های نو برای تسلیحات این جنگنده ی مدرن هستند

یکی از این تسلیحات ، موشک هوا به هوای با برد ماورای دید (Beyond visual Range) مدل K-77M میباشد که دومین ارتقای سنگین روی موشک R-77 بشمار رفته و مجهز به سیستم هدایت منحصر بفردی بوده و از 2017 وارد خدمت در ارتش روسیه و در زیر بالهای جنگنده T-50 خواهد شد.

ابعاد این موشک بطور ویژه برای جای گیری در محفظه ی داخلی T-50 طراحی شده و مشخصه ی منحصر بفرد آن ، سامانه هدایتی ساخت دفتر طراحی detal مبتنی بر استفاده از رادار فاز آرایه فعال (APAA) برای رهگیری اهداف است که به موشک این امکان را میدهد که بدون اثرگذاری مانورهای سنگین هدف ، تعقیب آنرا ادامه دهد و شکستن قفل راداری روی هدف بوسیله ی مانورهای آکروباتیک را تقریبا غیرممکن میسازد.

سیستم راداری این موشک که از تعداد زیادی سلول گیرنده فرستنده ی راداری در دماغه تشکیل شده ، دارای زمان واکنش صفر نسبت به تغییرات ناگهانی در موقعیت فیزیکی هدف بوده. مطابق با استاندارد رادارهای فعال فاز آرایه ، هر سلول راداری بخشی از سیگنال راداری بازخورد یافته را دریافت میکند و پس از پردازش تمام بخش های دریافت شده از سیگنال ، موقعیت هدف کشف میگردد.

---

منابع :

میلیتاری

http://rt.com/news/t...d-guidance-643

از شهاب 17 متری تا سجیل 23 هزار کیلویی؛ کدام موشک ها تا اسرائیل می روند؟

از شهاب 17 متری تا سجیل 23 هزار کیلویی؛ کدام موشک ها تا اسرائیل می روند؟

پس از سالهای جنگ تحمیلی با توجه به شرایط موجود منطقه و نتایج حملات موشکیبه اسرائیل و فناوری های در دسترس، مسئولان دفاعی کشور اصلی ترین بخش از راهبرد دفاعی کشور در امر بازدارنگی را بر توسعه موشک های بالستیک میانبرد ودوربرد استوار کرده اند. تلاش برای افزایش برد، دقت و همچنین تأثیر گذاری وتنوع سرجنگی این موشکها در این روند توسعه مشهود است.

نمایی از پایگاههای نیروی هوایی رژیم صهیونیستی

در این گزارش به معرفی مختصر موشک های میانبرد و دوربرد بالستیک کشور می پردازیم که توانایی رسیدن به محدوده غده سرطانی منطقه یعنی رژیم اشغالگر قدس را دارند.

پس از آزمایش موشک شهاب 3 در سال 1377 و اعلام مشخصات آن از جمله برد در حدود 1300 کیلومتر، نگاه دشمنان به توانایی موشکی ایران تغییر کرده و کم کمآرامش از میان نظامیان و بعدها سیاسیون صهیونیست به آرزویی برآورده نشدنی تبدیل شد. زیرا ارائه نمونه های جدیدتر، دوربردتر و دقیق تر از خانواده موشکهای شهاب3 نشان دهنده رسیدن ایران به سطوح بالای فناوری موشکی داشت که نوید محصولات مخوف تری را در آینده می داد.

موشک شهاب3

شهاب3 در ادامه روند توسعه موشک های شهاب-1 و 2 وبا رویکرد اعمال تغییرات طراحی در سامانه های مختلف بوجود آمد. شباهت های زیادی از نظر فن آوری بین شهاب 2 و 3 وجود دارد، اما شهاب3 پیشرفته تر بودهو از نظر الکترونیک با فن آوری جدید و رایانه هدایتی پیشرفته از نظر سخت افزار و نرم افزار در ساخت آن استفاده شده است. برد این موشک بیش از 1300 کیلومتر عنوان شد که به معنای توانایی رسیدن به سرزمین های اشغالی فلسطین در صورت شلیک از نواحی غربی کشور بود.

نمونه های مختلفی از شهاب3 تولید شده و به خدمت نیروهای مسلح کشور وارد شد که از نظر برد و زیرسامانه ها ارتقاء یافته اند اما همگی یک مرحله ای سوخت مایع بوده و از سامانه هدایت اینرسیایی برخوردارند. کلاهک آخرین نمونه های شهاب3 از نوع جدا شونده است که پس از رسیدن به قوس نزولی در ارتفاع مناسب از بدنه موشک جدا شده و به سمت هدف ادامه مسیر داده و باعث ناتوانی دشمن در انهدام آن می شود.

همچنین انواع مختلف کلاهک از جمله کلاهک بارانی روی این موشک قابل بکارگیریاست. طول این نمونه ها حدود 16.5 تا 17 متر بوده و برد آنها تا 1800 کیلومتر در نمونه های نهایی عنوان شده است. جرم کلاهک آنها نیز تا 1000 کیلوگرم برآورد شده است. با توجه به اینکه کمترین فاصله از نواحی غربی ایران تا دورترین نقطه در سرزمین های اشغالی به 1200 کیلومتر نمی رسد خانواده شهاب3 تهدیدی کاملاً جدی برای هر متجاوز و دشمن محسوب می شود.

عاشورا

این موشک بر اساس موشک شهاب3 ساخته شده و از نوعسوخت مایع و دوربرد است. شکل ظاهری کلاهک این موشک مانند آخرین نمونه های شهاب سه دارای کاهش قطر در قسمت های بالاتر است. در این موشک از زیرسامانه های بومی استفاده شده و قابلیت حمل چند نوع سر جنگی از ویژگی های این موشک است. منابع داخلی برد این موشک را 2000 کیلومتر عنوان کرده اند هر چند که کارشناسان خارجی 25 تا 50 درصد برد بیشتری را برای آن متصور هستند. با توجهبه نزدیک بودن ابعاد این موشک و شهاب3، استفاده از سامانه های پرتاب قبلی برای بکارگیری آن مقدور است. این برد برای هدف قرار دادن دورترین نقطه در فلسطین اشغالی از نیمه شرقی کشور هم کافی است.

قدر

موشک قدر1 که در سال 1386 معرفی شده در ادامه توسعه موشک های دوربرد سوخت مایع شهاب به تولید رسید و در واقع یکی از نمونه های خانواده شهاب محسوب می شود. برد این موشک تک مرحله ای در حدود 2000 کیلومتر عنوان شده و از ویژگی های آن زمان کوتاه تر آماده سازی آن در مقایسه با موشک های قبلی است. بدین تریب سرعت واکنش این موشک بالاتر است. نمونه هایی از این موشک مجهز به کلاهک خوشه ای نیز معرفی شده که کلاهک این موشک ها نیز از نوع جدا شوند است. نوع قدرF طولی برابر با 15.86 متر و بردی در حدود 1950 کیلومتر و هدایت اینرسیایی دارد

سجیل

موشک سجیل نیز مانند قدر و عاشورا در نیمه دوم دهه 1380 خورشیدی معرفی شده و برخی آنرا برترین موشک بالستیک ایرانی می دانند. گواه این مدعا اعتراف کارشناسان خود دشمن در نبود مشابه خارجی برای سجیل است. سجیل اولین موشک دوربرد سوخت جامد ایران و به احتمال بسیار بالا خط شکن موشک های ایرانی در جهت محو اسرائیل از روی نقشه (در صورت نیاز به استفاده از عامل نظامی) خواهد بود. این به دلیل سامانه پرتاب متحرک با قابلیت حمل موشک آماده پرتاب است.

این موشک به دلیل استفاده از سوخت جامد به سرعت و ظرف چند دقیقه آماده پرتاب شده و پس از شلیک نیز پرتابگر آن به سرعت محل را ترک می کند. این ویژگی باعث کاهش احتمال نابودی موشک قبل از پرتاب می شود. همچنین به دلیل شتاب بسیار بالای سجیل امکان ردگیری آن برای دشمن در فازهای اولیه پرتاب بسیار کم و عملآً شانس دشمن برای انهدام سجیل در طی پرواز ناچیز است.

برد سجیل نیز 2000 کیلومتر عنوان و تاکنون در دونمونه سجیل 1 و 2 معرفی شده که خود نشانگر تلاش صنایع مربوطه برای بهسازی آن است. این موشک از نوع دو مرحله ای بوده که پس از اتمام سوخت مرحله اول، این بخش از موشک جدا شده و مرحله دم روشن می شود. با اینکار بخشی از جرم بدنه که خالی شده و باز اضافه محسوب می شود از موشک جدا شده و به افزایش برد کمک می کند.

سجیل جزو موشکهای از مجموعه موشک های بالستیک کشور است که با خروج از جو و طی مسیر در چنین ارتفاعی به داخل جو بازگشته و با سرعت حدود 10 تا 12 ماخ(حدود3400 تا 4080 متر بر ثانیه) به سوی هدف سرازیر می شود که انهدام آنرا برای تمام سامانه های دفاع هوایی موجود ناممکن کرده است. این نکته نشانگر پیشرفت فناوری موشکی کشور در رسیدن به چنین دستاورد مهمی است. همچنین فناوری سوخت جامد مرکب که در این موشک استفاده شده علاوه بر ویژگی های رانشی مطلوب، عمر انبارداری بالایی را نیز برای این موشک به دنبال دارد.

موشک 23623 کیلوگرمی سجیل، طولی در حدود 17.57 متر، 1.25 متر قطرو سر جنگی به جرم 500 کیلوگرم از نوع جدا شونده دارد. این موشک در زمان 835 ثانیه(13 دقیقه و 55 ثاینه) به بیشینه برد خود می رسد. سامانه های هدفگیری ناوبری و هدایت سجیل دقت بسیار بالایی را برای آن به ارمغان آورده اند که برای این موشک ارزش عملیاتی زیادی را ایجاد کرده است.

سامانه هدایت موشک های بالستیکی که به آنها اشاره داشتیم از نوع کنترل بردار رانش است که با استفاده از تیغه هایی در خروجی پیشران موشک اقدام به تغییر جهت گازهای خروجی از موشک کرده و جهت موشک را تصحیح می نمایند. این سامانه بسیار بهتر از سامانه های متکی به سطوح کنترلی بالک عمل کرده و یکی از عوامل دقت بالای موشکهای ایرانی، بهینهسازی این سامانه در کشور است.

موشک های سوخت مایع با توجه به نیاز به شارژ شدن سوخت در مخازن پیش از پرتاب، زمان آماده سازی زیادی دارند. در این حالت امکان شناسایی موشک پیش از پرتاب وجود دارد. برای رفع این مشکل از سالها پیش سیلوهای زیرزمینی برایپرتاب موشک های بالستیک در نقاط مختلف کشور ساخته شده می توان موشک شارژ شده و آماده شلیک را تا چند ماه در آنها نگاه داشت.

با توجه به تعداد زیاد این سیلوها پس از رسیدن زمان تخلیه هر موشک، تعداد زیادی موشک دیگر در سایر سیلوها وجود دارند که آماده پرتاب هستند. بدین ترتیب از موشک های سوخت مایع کشور نیز می توان برای پاسخ اولیه به اقدام دشمن استفاده نمود.

تمامی موشک های بالستیک نامبرده از نظر سامانه های هدایت و برای کاهش بازتاب راداری بهسازی شده آماده شلیک به سوی دشمن هستند. از نظر تعداد به اذعان کارشناسان خارجی تعداد موشک های ایرانی شلیک شونده به اسرائیل در هر روز دهها فروند و برای چند ماه می تواند، باشد. نگاهی به اثرات روانی اصابت چند موشک غیر دقیق عراقی به اسرائیل و افزودن اثر دقت و قدرت تخریب بالای موشک های ایرانی ضربات سهمگین شهاب ها و سجیل ها را بر پیکر رژیم اشغالگر قدس را قطعی می گرداند.

اگرچه با روند پیش رو و انقلاب های صورت گرفته در منطقه، دیگر نمی توان کوچکترین امیدی به وجود این رژیم اشغالگر تا سالهای متمادی را داشت اما اینموشک های بالستیک ساخت جمهوری اسلامی ایران، پشتوانه محکمی برای بازدارندگی و نابودی هر متجاوز است.

منبع:انجمن نظامی سایت میلیتاری/بخش نیروی زمینی

موشک بالستیک قاره پیما RT-2UTTKh - توپول ام

موشک روسی SS-27 یا توپول-ام موشکی قاره پیما و زمین پایه است که از پیشرانه ای با سوخت جامد استفاده میکند. این موشک اوج تکنولوژی موشکهای بالستیک را نمایان ساخت.

این موشک ترکیبی از سوختی مدرن و طراحی جدید کلاهک نویددهنده موشک بسیار قدرتمندی بود که قابلیت پرتاب از سیلوهای زیر زمنی و جایگاههای متحرک را داراست. هدف روسیه از ساخت این موشک شکست دادن تمام موشکهای ضد بالستیک جهان است که توپول-ام میتواند از عهده وظیفه محوله برمی آید.

یوری سولومونوی، سرپرست موسسه مسکو برای تکنولوژی های خاص و ژنرال طراح خانواده موشکی توپول است. موشک توپول-ام شالوده اصلی موشک های استراتژیک(هسته ای) روسیه در سال 2015 است.

مسلما تک کلاهک 550 کیلوتنی این موشک به تنهایی قادر به ویران کردن یک شهر است و همزمان امکان زندگی در آن را به طور کلی از بین می برد.موشک SS-27 برای حملات متقابله هسته ای ساخته شده است.
موشکSS-27 ، سلاحی در خور توجه برای وارد کردن ضربه اول میباشد. موفقیت ضربه اول در نابود کردن توان هسته ای نیروی دشمن دارای اهمیت بسیار است که توپول-ام از عهده این کار به دقت برمی اید.
دقت این موشک 350 m CEPگزارش شده که دقت بسیار بالائی برای یک موشک روسی است.


سولومونوی در مقابل مردم گزارش داد که موشک توپول-ام هنگام پرتاب 4 یا 6 کلاهک در سرجنگی بلند خود به همرا فریب دهنده ها حمل می کند.

موشک توپول-ام یا SS-27 ، با به همراه داشتن کلاهکی هسته ای به وزن 1200 کیلوگرم ماده هسته ای ، بردی برابر با 10500 کیلومتر یا 6524 مایل را داراست .

به صورت تلویحی اشاره شده که بازده ای برابر با 1 مگاتن را دارست که با قرار دادن و افزایش کلاهکهای MIRV تا 6 عدد قابل دست یابی است.

{ رفع ابهام : وزن 1200 هزار کیلوگرماده منفجره با قدرت معادل انفجار 1 مگاتن ( یک میلیون تن ) تی.ان.تی که 15 بار قوی تر بمب مشهور پسرک ویرانگر هیروشمای ژاپن خواهد بود }

نصب سیستم تقویت کننده حمل(PBV) در کلاهک ها و سیستم دیجیتالی ناوبری خودکار همراه با
( GLONASS (equivalent to Global Position Satellite
سیستم هدایت ماهواره ای دقتی برابر با m 350 CEP را برای این موشک فراهم ساخته است.

وزن این موشک در هنگام پرتاب برابر با 47.200 کیلوگرم است. موشک دارای طولی برابر 21.9 متر، قطر 1.9 متری و موتوری با سوخت جامد و 3 مرحله ای است.

طراحی SS-27 در اواخر دهه 80 میلادی شروع شد. طراحی مجدد در سال1992 موجب بازسازی کل موشک و ساختمان آن شد.اولین پرتاب آزمایشی این موشک در دسامبر 1994 و اولین تست پرتاب نسخه TEL vehicle ان حدود 6 سال بعد انجام شد. اولین موشک های SS-27 در سال 1997 وارد خدمت شدند و در سیلو های اصلاح شده SS-19 قرار گرفتند. اولین نوع نسخه TEL در سال 2001 وارد خدمت شد و سفارش ساخت 350 موشک داده شده که در سال 2005 پنجاه موشک تحویل شده است. نوع دریاپایه این موشک نیز در دست طراحی است.

آزمایش نهایی این موشک و بازخورد آن در ایران :

ساعت 22:18 پنج‌شنبه 18 خرداد 1391 ، پدیده‌ای نورانی بر فراز کشورهای خاورمیانه مشاهده شد. منابع رسمی / داخلی با حسن سوء استفاده از ناآگاهی اکثر مردم اعلام کرده‌اند همزمان با این پدیده، دو عملیات در حال انجام بود:
پدافند غیرعامل در ایران و آزمایش موشک بالستیک در روسیه !

این درحالیست که پدافند غیر عامل هیچگونه عملیات نظامی شامل پدافند ضد هوایی را در بر نداشته ! بلکه پدافند غیرعامل به معنای کاهش آسیب‌پذیری در هنگام بحران، بدون استفاده از اقدامات نظامی و صرفا با بهره‌گیری از فعالیت‌های غیرنظامی، فنی و مدیریتی است. اقدامات پدافند غیرعامل شامل پوشش، پراکندگی، تفرقه و جابجایی، فریب، مکان یابی، اعلام خبر، قابلیت بقا، استحکامات، استتار، اختفاء، ماکت فریبنده و سازه‌های امن می‌باشد.

در پدافند غیرعامل تمام نهادها، نیروها، سازمان‌ها، صنایع و حتی مردم عادی می‌توانند نقش موثری ایفا کنند در حالیکه در پدافند عامل مانند سیستم‌های ضدهوایی و هواپیماهای رهگیر، تنها نیروهای مسلح مسئولیت برعهده دارند.

هدف از این داستان پردازی علاوه بر پوشاندن عملکر غیر منطقی و شتاب زده و بی هدف پدافند سپاه پاسدارن ، در اکثر شهرستان های شمالی و شمالغرب به باور حملۀ نیروی هوایی اسرائیل !! تلقین هماهنگی و همدستی بین دولت / نیروهای نظامی ایران با هم قطاران روس ! در باور مردم ایران بود است !
خبرآنلاین در تاریخ جمعه 19 خرداد 1391 - 14:06:00 عیناً بدان پرداخته است.

ایندکس

مشخصات موشک:

کشور: فدراسیون روسیه
نام: Topol-M, RS-12M1/M2
کلاس: قاره پیما
جایگاه: سیلو, جایگاه متحرک
طول: 21.90 m
قطر: 1.90 m
وزن هنگام پرتاب: 47200 kg
کلاهک: تک کلاهکه
سرجنگی: اتمی 550 کیلوتنی
پیشرانه: سه مرحله ای
برد: 10500 km
وضعیت: عملیاتی
سال ورود به خدمت: 1997
نام روسی: RS-12M1/-12M2 Topol-M

موشك العباس صدام "العباس"

موشك العباس صدام "العباس" نامی است که به دومین موشک برد کوتاه بالستیکی که ادعا می شود در عراق طراحی و ساخته شده است ،داده شده است.نخستین پرواز آزمایشی این موشک در ماه آوریل سال 1988 صورت گرفت.برپایه گزارشهای موجود برد موشک در حدود 900 کیلومتر می باشد.به عقیده کارشناسان،طراحی و ساخت این موشک نیز بر پایه تغییرات و اصلاحات به عمل آمده بر موشک زمین به زمین روسی Scud-B به منظور دستیابی به برد بیشتر صورت گرفته است و تفاوت آن با موشک Scud-B و یا با موشک الحسین در برخورداری از مخزن سوخت بزرگتر و در نتیجه کلاهک جنگی کوچکتر و کم قدرت تر نهفته است. گزارشهای موجود حاکی از آن است که کار بر روی پروژه العباس در سال 1990 به نفع پروژه الحسین متوقف شد. Scud-B مشخصات فنی: العباس دارای طول 13.75 متر، قطر بدنه 0.88 متر و وزن هنگام پرتاب 8تن بود.وزن سر جنگی که می توانست از نوع متعارف یا شیمیایی باشد ،350کیلو گرم بود که کاهش بسیار چشمگیری را نسبت به نوع B اسکاد با وزن کلاهک 985کیلوگرم نشان می دهد. هدایت این موشک از نوع اینرسیایی و در برد نهایی خود یعنی 900کیلومتر دارای خطای غیرقابل چشمپوشی در حدود 3کیلومتر بود..! موشک از یک موتور سوخت مایع نیرو می گرفت و توسط خودرو مخصوص حمل و پرتاب موشک الحسین یعنی "الولید" حمل و پرتاب می شد. سوابق عملیاتی: اگر چه نخستین شلیک آزمایشی موشک العباس در ماه آوریل 1988 صورت گرفت اما موضوعی که بخوبی مشخص است این است که هیچ موشک العباسی در جنگ اول خلیج پارس مورد استفاده قرار نگرفت.از این نکته نیز می توان نتیجه گرفت که پروژه العباس بایستی قبل از جنگ متوقف شده باشد. کارشناسان غربی دلیل توقف کار بر روی این پروژه را بازدهی ضعیف آن و وجود اشکالاتی نظیر عدم ثبات و تعادل موشک در محیط خارج از جو و نیز تمرکز قوا و فعالیتها در پروژه الحسین می دانند.

موشک "خلیج فارس" چه بلایی بر سر ناوهای هواپیمابر آمریکا خواهد آورد؟

موشک خلیج فارس با دقت تمام به هدف خود اصابت کرد و این یعنی شکست یک استراتژی؛ همان استراتژی که بر اساس آمریکایی ها تمام توان خود را در دریاها معطوف به حفظ و حراست ناوهای هواپیمابر از موشکهای کروز، توپخانه، قایق ها و هواپیماهای حریفان خود میدانستند و ناگاه سلاح جدید ایرانی با فرود از بلندای آسمان تقارن این معادلات را بر هم زد .

چین با موشک میانبرد دانگ فنگ 21 و ایران با تغییر در گونه های زمینی موشک فاتح 110 تنها کشورهایی در دنیا هستند که به ساختن موشک های بالستیک ضد کشتی اقدام کرده اند.
چشم بادامی ها با تغییر در فناوری موشک دانگ فنگ زمین به زمین با برد تقریبی تا 3000 کیلومتر توانستند نخستین موشک ضد کشتی بالستیک دنیا را ارایه دهند. هدف چین از ساخت چنین سلاحی پایان دادن به یکه تازی ناوگان دریایی ایالات متحده در اقیانوسها و حفاظت از تنگه تایوان عنوان شده است. چین برای عملیاتی کردن چنین طرحی، سرجنگی جداشونده هدایت پذیر برای موشک دانگ فنگ طراحی کرد که در هنگام بازگشت به زمین از فضای ماورای جو، توان انجام مانور هدایت پذیری به سمت اهداف خود را داشته باشد .

آنطور که اطلاعات بدست آمده در رسانه ها و منابع اطلاعات نظامی عنوان شده، موشک دی اف 21  نیازمند است تا اطلاعات هدف خود را از ماهواره های نظارت و شناسایی نظامی ( یئوگان ) ساخت چین  که آخرین ها آنها برای پوشش توان اکتشاف اهداف دریایی سال گذشته میلادی توسط چینی ها به فضا فرستاده شد، استفاده  کند بر همین اساس موشک دی اف 21 بدلیل برد زیاد در طول مسیر پرتاب خود توسط این ماهواره ها هدایت و هدف نهایی رو خود را پیدا می کند .

موشک خلیج فارس

این موشک نیز همانند سایر موشکها باید موقعیت اهداف خویش را پیش از پرتاب بدست آورده و پس از پرتاب مسیر یابی دقیق خود را به سمت آنها انجام دهد . اما با توجه به اینکه ایران هنوز امکان استفاده از ماهواره ساخت داخل مجهز به رادار و تجهیزات الکتروپتیک دست نیافته است، نیاز دارد تا از موشکهای مستقل از هدایت خارجی بهره گیرد . به همین دلیل فاتح 110 که یکی از دقیق ترین موشکهای بالستیک ساخت ایران است بدین منظور انتخاب شد چراکه این موشک با استفاده از توان هدایت داخلی خویش در یک مسیر پرتابه ای کمترین خطا را داراست و از زیرسیستم ها و سطوح  کنترل برای سیر سرد درون جوی بهره می گیرد .

رادارهای زمینی و دریایی ماوراء افق و یا هواپیما ها و پهباد های نظارت هوایی پس از بدست آوردن طول و عرض جغرافیایی هدف ، این مختصات جغرافیایی را به واحد پرتاب موشک ارسال میکنند و پس از آن موشک به سمت موقعیت معلوم شده در سطح دریا روانه می شود.

 

 

با توجه به شکل طراحی دماغه موشک خلیج فارس میتوان به تفاوت بین این موشک و فاتح پی برد . به نظر میرسد موشک خلیج فارس در نوک کلاهک خویش از یک سامانه الکترواپتیک پیشرفته برای کشف اهداف در هنگام بازگشت به جو بهره می جوید که این امکان را به موشک میدهد تا در زمان حمله مستقل بوده و خود اقدام به کشف هدف کرده و خود را به سمت هدف هدایت کند.

بنابراین میتوان گفت که موشک خلیج فارس پس از شلیک  مستقل است و با اتکا بر سامانه های هدایت داخلی خود بدون نگرانی از اخلال رادیویی  طی مسیر میکند .

 

کلاهک 650 کیلویی 

هدف بزرگی که "خلیج فارس" مامور انهدام آن است بسیار بزرگ بوده و یک غول تمام فلزی با وزنی در حدود 90 تا 100 هزار تن و  با ابعادی در حدود 300 متر طول و بیش از 70 متر عرض به شمار می رود .

ناوهای هواپیمابر از بزرگترین کشتی های موجود در دریاها بوده که علاوه بر ابعاد بسیار عظیم خویش کاملا زره پوش نیز هستند .

دستیابی به چنین هدفی که بسیار بزرگ و به لحاظ  سرعت و مانور تنبل است امکانپذیر به نظر میرسد اما در نوع خود از آنچنان حفاظت و تدابیری بهره مند است که امکان دستیابی به خویش را برای موشکهای کروز و قایق های تند رو سخت کرده است .

 

 

بعنوان مثال ناوهای هواپیمابر آمریکایی هر کدام با استفاده از تعداد زیادی کشتی های پشتیبانی دفاع هوایی و حتی زیردریایی های تهاجمی حفاظت میشوند که تعداد زیادی از آنها هم عرض با ناو حرکت نموده و مقابل مسیر موشکهای کروز قرار میگیرند تا اجازه ورود به حریم ناوهواپیمابر را نیابند.

علاوه بر آنکه خود ناو و ناوشکن های همراه آن هم به تعداد زیادی از سامانه های توپی و موشکی مقابله با موشکهای کروز مجهز هستند .اما در این میان موشک بالستیک خلیج فارس با عبور آسان از تمام این موانع با فرود مافوق صوت از ارتفاع بالا عملا چنین تدابیری را بلااستفاده می کند.

این موشک ایرانی برخلاف موشکهای کروز حجم سرجنگی بسیار قوی دارد که در ادامه به ذکر برخی از ویژگی های آن خواهیم پرداخت.

به طور خلاصه، این نکات را می توان به عنوان موارد مهم در تحلیل عملکرد موشک خلیج فارس بیان کرد:

 موشکهای کروز مانند نور، تنها 160 کیلوگرم سرجنگی دارند اما کلاهک خلیج فارس معادل 7 بمب معمولی مارک 82 یا سه بمب مارک 83 خرج انفجاری در خود جای داده است.

انفجار یک بمب معمولی سه حالت برخورد،  شوک و موج و نیز اثر حرارتی بوجود می آورد و تفاوت عمده بین موشک و بمب، در برخورد  با سرعت بالا در موشکها است .لذا  با سرعت برخورد بالایی که موشک خلیج فارس دارد پیش بینی می شود به مقدار نامعلومی بسته به نوع فیوز و طراحی سرجنگی در سطح عرشه ناو نفوذ کند.

البته نفوذ در عرشه ناو بسته به تکنولوژی و طراحی کلاهک خلیج فارس دارد که در گونه های مجهز به کلاهک بارانی برخلاف گونه های معمولی و سنگر شکن انفجار در سطح توزیع میشود .

ذکر این نکته نیز ضروری است که اثر حرارتی انفجار یک بمب 450 کیلویی قادر به ذوب فولاد زرهی با قطر بیش از 5 سانت پیش از نفوذ است. ( بدنه ناوهای هواپیمابر از استیل استراکچر و سطوح آن با آلومینیوم پوشیده شده است) .

در حالت عمومی قدرت انفجاری ناشی از برخورد چنین بمبی حدود 1.2 تا 8 متر در عمق زمین نفوذ میکند و دایره ای به قطر 7 تا 18 متر بوجود میاورد. کلاهک بارانی نیز میتواند تا 3000 قطعه انفجاری با سرعت متغییر بین 600 تا 2000 متر بر ثانیه به اطراف خود پرتاب کند که شوک ناشی از انفجار با سرعت متغییر از 500 تا 800  متر بر ثانیه  از محدوده انفجار به بیرون خارج میشود و جریانی برابر با 1.8 تا 2.5 برابر صوت بوجود می آورد .

موج انفجار تولید شده در نوع بارانی به تنهایی قادر است سطح کل ناو را از هر جسم متحرکی تخلیه کند .

با داشتن چنین پیش فرض هایی، موارد زیر را باید به وضعیت پیش از انفجار افزود :

در عرشه هر ناو هواپیمابر تعدادی هواپیمای آماده به پرواز لود شده با بمب و موشک و سوخت کامل وجود دارند. همچنین بر روی عرشه این ناوها تجهیزات بسیار حساس مدیریت پرواز و کنترل فرود و برخاست مثل کاتابولت وجود دارد که بدون آنها عملا ناو توانایی خود را از دست میدهد و با یک قایق معمولی غیر نظامی برابری خواهد کرد !

ماجرای انفجار کلاهک 20 کیلویی در ناوهای هواپیمابر

شاید این موضوع کمتر مطرح شده باشد که انفجار یک راکت هواپرتاب کوچک با نام ام کا 32 زونی در ناوهای هواپیمابر یو اس اس اینترپرایز و فارستال منجر به آتش سوزی های پیوسته و بزرگی شد .

راکتهای زونی 50 کیلو وزن و 20 کیلوگرم خرج انفجاری دارند . شلیک اتفاقی و نابهنگام این راکتها بر روی عرشه ناو فارستال منجر به اتفاقی مهیب یعنی کشته شدن 134 نفر - زخمی شدن 161 نفر و از بین رفتن 21 هواپیما شد .

 

انفجار در ناو هواپیمابر اینترپرایز

اتفاق مشابه به آن دو سال بعد در ناو هواپیمابریو اس اس اینترپرایز رخ داد و انفجار این راکت در اینترپرایز نیز منجر به مرگ 27 نفر و زخمی شدن 314 نفر همچنین نابودی 15 هواپیمای دیگر شد !

حال تصور برخورد و انفجار کلاهک 650 کیلویی موشک خلیج فارس چه میتواند باشد ؟!

 

 

 انفجار در ناو هواپیمابر فارستال

آیا خلیج فارس از پدافند دشمن عبور می کند؟

به طور عمومی سه فاز درگیری با موشک های بالستیک وجود دارد که فاز شلیک (شناسایی پیش از پرتاب) فاز میانی  که در آن موشک های بلند و میانبرد در ارتفاع مداری مورد هجوم موشکهای استاندارد 3 و تاد قرار میگیرند و فاز شیرجه و بازگشت به جو که توسط سامانه های موشک پاتریوت با موشکهای بالستیک مقابله می شود .

از آنجایی که سامانه های پدافند ضد موشکی ناوگان ایالات متحده در سطح دریا فقط بر پایه رفع تهدیدات موشکهای بلند و میانبرد طراحی شده اند لذا موشکهای 9 میلیون دلاری استاندارد 3 بکار رفته در این ناوگان منحصرا توانایی درگیری با موشکهای میان و بلندبردی را دارند که ارتفاع پروازی آنان مداری است.

بر پایه این فناوری، موشک استاندارد 3  کلاهک رهگیر خود را در ارتفاع مداری رها میکند تا پس از رهگیری و برخورد با موشک در ارتفاع بالا آنرا منهدم سازد . پس میتوان گفت که این سامانه ها در برابر موشکهایی مانند دانگ فنگ که ارتفاع شیرجه آن مداری است میتواند موفق عمل کنند اما موشک خلیج فارس بخاطر ارتفاع پرواز کوتاه تر زیر مداری (بطور تقریبی 50 تا 70 کیلومتر سقف پرواز) در ارتفاع کمتری از توان درگیری این موشکها سیر می کند . با این قابلیت، موشک خلیج فارس میتواند  بدون نگرانی از میان پدافندهای ضد موشک نیروی دریایی ایالات متحده بگریزد .

نتیجه گیری

بطور طبیعی روشهای مقابله روزبروز در حال پیشرفت هستند و نمیتوان بطور قطع بر یک ترکیب مواجهه با دشمن استوار ماند و باید پیوسته در تلاش بود تا بتوانیم به توازن کم هزینه و کاربردی برای مقابله با تهدیدات دشمنان انقلاب برسیم .

موشک خلیج فارس در کنار انبوهی از تسلیحات دیگر ضد کشتی ساخت ایران قادر به پوشش سخت ترین شرایط درگیری های دریایی هستند و میتوان با استفاده ترکیبی و هوشمندانه از تکنیک ها و ابزار های تولید داخل با اتکا به نفس و توان ملی مدت بسیار طولانی نبرد های دریایی را بدون داشتن پشتیبانی هوایی و دریایی مدیریت و ضربات سختی به دشمن متجاوز وارد کرد .

 ناوگان متجاوز مجبور است تا ناوهای هواپیمابر خود را بجای درگیری از منطقه خطر دور کند که این امر نیز به نوبه خود باعث بوجود آمدن مشکلات بسیار بر سر راه نبرد هوایی از طریق دریا با ایران میشود .

بعنوان نمونه ساده ترین راه ممکن قرار گیری هواپیمابر دشمن در فاصله امن در محدوده فرضی 350 کیلومتری سبب می شود تا جنگنده های دشمن مجبور باشند 700 کیلومتر مسیر اضافه تر را برای دستیابی با آسمان ایران طی کند ! چنین عملیاتی نیازمند نسب پادهای سوخت زیر بال جنگنده هاست که آنها را سنگین تر کرده و امکان حمل تسلیحات و انجام مانورهای چرخش و سرعت را از آنان میگیرد و برای هر ماموریت نیاز به تعداد بیشتری جنگنده بوجود می آورد که این امر کار را برای پدافند هوایی ما ساده تر کرده و ریسک عملیات هوایی را برای دشمن بسیار بالاتر می برد .

با توجه به اخبار رسیده از  رزمایش موشکی پیامبر اعظم (ع) 6  با شلیک موشکهای هدایت دقیق و کلاهک های پیشرفته  بارانی و فیوزهای مجاورتی و یا اعلام رسمی خبر شلیک دو موشک با برد 1900 کیلومتر به اقیانوس هند میتوان امیدوار بود که با پیشرفت روز افزون ایران صنایع موشکی و ماهواره ای، موشکهای ضد کشتی برد بلندتر نیز تولید و وارد یگانهای نیروهای مسلج کشورمان شوند که بدین ترتیب، غول های آهنی دشمن باید حداقل 2 هزار کیلومتر از مرزهای آبی ایران اسلامی فاصله بگیرند.

---

منبع : مشرق نیوز

سلاح موثر خارپشت Hedgehog

خارپشت نام (که به عنوان یک پرتو افکن ضد زیردریایی هم شناخته می شود) یک سلاح ضد زیر دریایی می باشد که توسط نیروی دریایی سلطنتی انگلستان در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده بود. از آن در اسکورت کاروان کشتی های جنگی مانند ناوشکن استفاده میشد. سلاح کوچک و مخربی که در حین تماس با کشتی و زیر دریایی دشمن صدمات جبران ناپذیری را بر پیکره آن وارد می کرد.
نام این سلاح به علت مشابهت های ظاهری و استعاره ای خارپشت نامگذاری شد.بر اساس طرح توسعه ی سلاح Blacker Bombard ساخته ی سال 1940 ارتش بریتانیادر سال 1942 وارد خدمت به نیروی دریایی سلطنتی شد. در تصویر زیر سلاح Blacker Bombard را مشاهده می فرمایید.



و همچنین سلاح خارپشت در سال 1943 جایگزین Squid و Limbo در نیروی دریایی سلطنتی شد.ایالات متحده نسخه راکتی سلاح خارپشت و سپس نوع آلفای این سلاح را به عنوان یک جایگزین برای این سلاح تولید کرد و این سلاح تا پایان جنگ سرد در خدمت نیروی دریایی ایالات متحده باقی مانده و بعد ها یا نوع پیشرفته تر ASROC جایگزین شد.

از سال 1949، یک کپی از سلاح خارپشت در اتحاد جماهیر شوروی به نام MBU-200 ساخته شد و در سال 1956 به مدل MBU-600 با برد افزایش یافته به حدود 600 متر ارتقا یافت.



در اوایل این سلاح مثل خمپاره توپی و یا توپی تکه تکه،برای استفاده در پیاده نظام ساخته شد ولی بعد ها با تغییر طراحی بشکل سر جنگی توپی شکل که بوسیله یک میله که به آن وصل بود پرتاب میشد مورد استفاده قرار گرفت . این سلاح برای اولین بار بصورت مدل Blacker که در بالا ملاحضه کردید ساخته و بعد تا نسخه ی ضد تانک PIAT مورد استفاده قرار گرفت.

طرح استفاده توسط نیروی دریایی با همکاری شرکت MIR تحت نظر سرگرد Millis Jefferis که طراحی Blacker را هم برای ارتش به ارمغان آورده بود ساخته شد. شلیک به هدف توسط این سلاح به شکل یک پرتاب مدور یا بیضوی از حدود 100 فوت (30 متری) تا حدود 250 متری صورت می گرفت . شلیک توسط این سلاح در اوایل بصورت ثابت اما بعد ها مجهز به ژیروسکوپ تثبیت کننده شد.



این سلاح با 4 "گهواره"،که در هر یک 24 عدد از آن را داشت به صورت متوالی شلیک می شد و باعث بهت دشمن از شدت آتش می شد. این مزیت سبب استفاده گسترده در ناو ها شد و از آنجایی که نیاز به وجود محوطه ی اضافی بر روی عرشه ناو را نداشت و به راحتی می شد به مکان مناسب در یک کشتی منتقل کرد و همچنین بارگیری مجدد این سامانه به حدود 3 دقیقه می رسید.

معمولا تعداد 24 عدد از این سلاح برای از کار انداختن یک ناو کافی بود و برای زیر دریایی های دشمن هم 1 تا 2 عدد از سلاح خارپشت می توانست مرگبار باشد که در بیشتر مواقع هم این تعداد کافی بودالبته اینها همه در صورتی بود که زیر دریایی قبل از رفتن به عمق توسط ناو شکار می شد و در عمق بالای 20 متر این سلاح تقریبا کارایی خود را از دست می داد.



در آغاز خارپشت رکورد قابل قبولی نداشت و تقریبا 7٪ درصد از حملات به نتیجه می رسید اما بعد ها بهترین نرخ غرق کردن ناو ها به حدود 25٪ رسید و شش زیردریایی ژاپنی آن هم در ماه مه سال 1944 توسط همین سلاح نابود شد که رکوردی بینظیر به حساب می آمد.

ویژگی های عمومی این سلاح :


ویژگی :ضد ناو و کشتی و ضد زیر دریایی

سازنده: انگلستان

سابقه خدمت:از 1942 تا ؟(نامشخص)

اپراتور: نیروی دریایی سلطنتی انگلستان

طراحی : 1942

کالیبر: 7 (178 میلی متر) + تعداد 24 عدد در هر گهواره

وزن: 65 پوند (29 کیلوگرم)

قطر مرمی : 7.2 اینچ (183 میلی متر)

طول: 3 فوت 10.5 (1،181 میلی متر)

سر جنگی: 30 پوند (14 کیلوگرم) TNT و یا 35 پوند (16 کیلوگرم) Torpex (نوعی ماده ی منفجره)

برد: حدود 250 یارد (230 متر)

سرعت فرو رفتن در آب : 22 تا 23.5 فوت در ثانیه (6.7 تا 7.2 متر در ثانیه)

فیوز: تماسی با شدت انفجار بالا

بارگذاری مجدد: 3 دقیقه

---

مترجم : مجتبی کیا

منبع : ارتشی دات کام

اشنایی با موشک UGM-73 Poseidon الهه ی دریا

موشک (POSEIDON) خدای دریا، طرح دوم موشک بالستیک نیروی دریایی ایالات متحده ، در سال 1968 طراحی شده است که دارای یک راکت سوخت جامد دو مرحله ای می باشد. این طرح آغازی موفق از طرح موشکی ستاره قطبی (Polaris) ساخته شده در سال 1961بود ،که باعث برآورده شدن پیشرفت های عمده ای در کلاهک و دقت هدفگیری شد. این طرح در ادامه نیز موشک ترایدنت I (نیزه سه شاخه) در سال 1979، و طرح بعدی بنام ترایدنت دو در سال 1990 دنبال شد.

طرح مطالعه برای توسعه یک نسخه ی دارای برد بیشتر از موشک ستاره قطبی (Polaris) با گسترش حداکثری اندازه مجاز برای لوله های پرتاب در سال 1963 آغاز شد.این تست نشان داد که موشک های ستاره قطبی (Polaris) می توانند بدون مشکل در لوله های پرتاب با جنس آستر فایبر گلاس قرار گرفته و پرتاب شوند.

این پروژه به عنوان ستاره قطبی (Polaris B3) کلید زده شد، اما این موشک در نهایت به نام (POSEIDON) خدای دریا C3 با تکیه بر پیشرفت های فنی از سلف خود گوی سبقت را ربود. C3 تنها نسخه ای از این نوع موشک به شماره UGM-73A بود که تولید شده است .

این نسخه دارای برد طولانی تر و بصورت قابل ملاحظه ای بزرگتر و سنگین تر از ستاره قطبی (Polaris) بود موشک (POSEIDON) خدای دریا همچنین دارای بردی در حدود 4،600 کیلومتر (2،500 مایل) و ظرفیت بیشتر تا حمل فوق تصور چهارده کلاهک W68 و همچنین بهبود دقت و قابلیت هدفگیری اشاره کرد .موشک (POSEIDON) خدای دریا می تواند با علامت گذاری 3 وسیله نقلیه هنگام ورود دوباره به جو این اهداف را نابود سازد.

برای این موشک درهنگام ورود مجدد به جو سرعت بالایی طراحی شده که کار را برای مقابله با این موشک در رسیدن به حداکثر سرعت تقریبا غیر قابل کنترل برای هر سیستم دفاع موشکی می کند.

ظاهرا در زمان جنگ سرد کلاهک های کم بازده و نامناسب به عنوان یک سلاح علیه اهداف سخت در اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شد اما در بررسی دوباره مشخص شد که این موشک علیه اهداف نرم قابل استفاده می باشد و یا نهایتا در یک حمله پیشگیرانه سطحی علیه اهدافی مانند فرودگاه ها، سایت های موشکی SAM، سایت های راداری و دیگر اهداف مشابه، و باز کردن یک مسیر در آسمان دشمن برای بمب افکن های سنگین خودی قابل استفاده بوده است.

در سال های بعد با استفاده از این روش از موشک های کروز به منظور خنثی کردن فرودگاه، سایت های SAM و غیره در مراحل آغازین جنگ خلیج فارس استفاده شد.

در موشک ستاره قطبی(Polaris) ،در هنگام شروع " پرتاب توسط یک موتور موشک از درون زیردریایی انجام می گرفت که کاری بسیار خطرناک در نظر گرفته شد و بنابراین بعدها در این موشک (POSEIDON) از لوله ی پرتاب خود با استفاده از بخار بافشار بالا که توسط دیگ بخار سوخت جامد ایجاد میشد پرتاب میشد و موتور اصلی موشک به طور خودکار زمانی که موشک در حدود 10 متر(33 فوت) بالاتر از زیردریایی قرار میگرفت شروع به روشن شدن می کرد.

اولین پرتاب آزمایشی (POSEIDON) در تاریخ 16 ماه اوت سال 1968، اولین پرتاب موفق در دریا بود که از روی یک ناو بنام (USNS Observation Island) انجام گرفت.

اولین تست پرتاب از زیردریایی توسط (USS جیمز مدیسون) در 3 اوت 1970 صورت گرفت و این سلاح رسما در تاریخ 31 مارس سال 1971 وارد نیروی دریایی ایالات متحده شد و در نهایت زیردریایی های کلاس لافایت، جیمز مدیسون، و بنجامین فرانکلین مجهز به این سلاح گشتند و در آخر اینکه حدود 620 فروند ازموشک UGM-73A بین سالهای 1970 تا 1978 به دستور نیروی دریایی ایالات متحده ساخته شد.

مشخصات و توانمندی ها :

تولید کننده : سیستم های فضایی لاکهید مارتین

دوره ی خدمت:از 31 مارس 1971 تا سپتامبر سال 1992

اپراتور : نیروی دریایی ایالات متحده

وزن: 29،200 کیلوگرم

طول : 10.4 متر

قطر: 1.9 متر

تعداد کلاهک : 10 یا 14 فروند کلاهک W68

پیشرانه: دو مرحله ای سوخت جامد موشک

برد: 2،500 مایل معادل 4،600 کیلومتر

سرعت: 8،000 مایل در ساعت (13،000 کیلومتر در ساعت) و در فاز ترمینال (هنگام ورود به جو و تقسیم شدن کلاهکها)

سیستم هدایت: Inertial(ساکن)

---

مترجم : مجتبی کیا

منبع : ارتشی دات کام

آشنایی با راکت انداز چندگانه AR3 چین

AR3 سیستم توپخانه ای راکتی است که توسط گروه صنایع شمالی چین (نورینکو) و به صورت ویژه برای صادرات توسعه داده شده است. این سیستم برای اولین بار در نمایشگاه دفاعی بین المللی 2011 IDEX در معرض نمایش قرار گرفت. به نظر میرسد این سیستم در حال حاضر قویترین سیستم راکت انداز چندگانه (MLRS) جهان باشد.

ماموریت اصلی این راکت انداز مقابله با اهداف استراتژیک همچون فرودگاه ها ، مراکز فرماندهی ، تجهیزات و امکانات پشتیبانی ، سیستم های پدافند هوایی ، محل تجمع نیروها و اهدافی از این دست میباشد. این سیستم از نوع چند کالیبره (multi-caliber) بوده و قابلیت پرتاب راکت های معمول و همچنین موشک های هدایت شونده را دارد.

این راکت انداز به دو غلاف چهار تیوبی با کالیبر 370 میلیمتر و یا غلافی پنج تیوبی با کالیبر 300 میلیمتر مجهز است .به نظر میرسد غلاف حاوی تیوب های 300 میلیمتری این سیستم با غلاف سیستم راکت انداز چند گانه AR1A قابل تعویض باشد. هر کدام از غلاف ها در کارخانه بارگذاری شده و مهر و موم میشوند و پس از آن برای ذخیره سازی ، انتقال و پرتاب مورد استفاده قرار میگیرند.

مفهوم جهانی سیستم راکت انداز چند گانه یا MLRS قابلیت های بارگذاری مجدد سریعتر ، پشتیبانی آسانتر ، انعطاف پذیری بیشتر و نگهداری آسانتر از غلاف ها را ارائه میدهد که سیستم راکت انداز چینی نیز از آن ها برخوردار است.غلاف های 370 میلیمتری این سیستم صرفا به موشک های هدایت شونده مجهز شده اند.

این موشک ها با حداکثر برد 220 کیلومتر و حداقل برد 100 کیلومتر دایره خطای احتمالی کمتر از 50 متر دارند و دارای قابلیت های مشابهی با موشک های بالستیک کوتاه برد تاکتیکی هستند. راکت های 300 میلیمتری سیستم AR3 در انواع مختلف با سرهای جنگی متفاوت موجود هستند.

سرهای جنگی مختلف این راکت ها عبارتند از : شدیدالانفجار ترکش شونده (HE-FRAG) ، آتش زا (incendiary) ، ترموباریک یا هوا سوختی (fuel-air explosive) ، خوشه ای (cluster) حامل مین های ضد نفر یا ضد تانک ، خوشه ای حامل مهمات ضد تانک خود هدفگیر (self-targeting). راکت های 300 میلیمتری بسته به نوع از بردی 70 الی 130 کیلومتری برخوردارند.

به ادعای سازنده چینی ،  راکت های 300 میلیمتری این سیستم با راکت های روسی Smerch همسان نیستند و با وجود اینکه این راکت ها مشخصا کپی برداری مستقیمی از نمونه روسی هستند همچنان از سوی سازنده چینی بر استفاده از سوخت و اجزای متفاوت نسبت به نمونه روسی تاکید میشود. سیستم راکت انداز چندگانه AR3 دارای سه خدمه است که امکان آماده سازی سیستم برای پرتاب بدون خروج از کابین خودروی پرتابگر را دارند.

در این راکت انداز آماده سازی برای پرتاب 5 دقیقه به طول می انجامد و پس از شلیک ، ترک موقعیت در مدت یک دقیقه امکان پذیر است تا بدین صورت راکت انداز از آتش ضد آتشبار (counter-battery fire) دشمن درامان بماند.

این راکت انداز بر روی شاسی کشنده تحرک بالای Wanshan با پیکربندی 8×8 نصب گردیده ، خودرویی که نمونه های مشابه آن در سایر سیستم های راکت انداز چندگانه کالیبر بالای چینی نیز به کار گرفته شده است. این خودرو از تحرک مطلوبی در مناطق بیابانی برخوردار بوده و امکان عبور از انواع مناطق ناهموار و کار در شرایط دمایی از 20- الی 55+ درجه را دارد.

از جمله تجهیزات این خودرو سیستم تهویه مطبوع ، سیستم موقعیت یاب جهانی (GPS) ، حفاظت ش م ر (NBC) ، سیستم کنترل حریق و همچنین سیستم کنترل مرکزی باد تایر است که با تنظیم میزان تورم تایر ها به خودرو در عبور از زمین های گل آلود یا شنزار کمک میکند. پرتابگر سیستم راکت انداز AR3 امکان عمل به صورت مستقل یا در قالب واحد یا گردان را دارد.

یک واحد از این سیستم شامل چندین خودروی پرتابگر ، خودروهای بارگذاری مجدد ، خودروی فرماندهی (command post) ، خودروی هواشناسی و دیگر وسائل نقلیه پشتیبانی مرتبط است. هر خودروی پرتابگر توسط یک خودروی بارگذاری مجدد که از یک جرثقیل برخوردار بوده و غلاف های حامل راکت های ذخیره را حمل میکند ، پشتیبانی میشود.

بارگذاری هر دو غلاف در مدت زمانی در حدود 20 دقیقه انجام میشود. به منظور جلوگیری از هدف قرار گرفتن پرتابگر توسط اتش ضد آتشبار دشمن ، بارگذاری مجدد خودرو های پرتابگر در موقعیتی دور تر از موقعیت پرتاب صورت می پذیرد.

مشخصات کلی :

سازنده : گروه صنایع شمالی چین

خدمه : سه نفر

وزن 44 تن

طول : 12 متر

عرض : 3 متر

ارتفاع : 3 متر

کالیبر تیوب پرتابگر : 300/370 میلیمتر

تعداد تیوب ها : 8 عدد

وزن راکت ها : در نمونه 300 میلیمتری 840 کیلوگرم

وزن سر جنگی راکت ها : در نمونه 300 میلیمتری 200 کیلوگرم

برد : بسته به نوع راکت و کالیبر حداکثر 130 الی 220 کیلومتر

مدت زمان شلیک : 60 ثانیه

مدت زمان بارگذاری مجدد : 20 دقیقه

پیشرانه حامل : دیزل توربوشارژ با حداکثر توانی در حدود 500 اسب بخار

حداکثر سرعت حامل : 60 کیلومتر

برد خودروی حامل : 650 کیلومتر

قابلیت های حرکتی :

شیب : %60

شیب جانبی : %30

گام عمودی : 0.6 متر

عبور از گودال : 2 متر

عبور از آب : در حدود یک متر

اسکندر ايراني 5 ميليون ساعت تفکر براي شليک

روايتي دست اول از جزئيات پيچيده ترين موشک بومي

کارشناسان صنايع دفاعي کشورمان کار را با مهندسي معکوس موشک هاي سوخت مايع آغاز کردند.رنج فراوان به همراه دانش و تجربه متخصصان کشورمان حاصل مهمي به نام شهاب ۱ داشت. هرچند موشک هاي مختلفي در اين راه ساخته و آزمايش شد، اما ورود موشک هاي خانواده شهاب، نويد به ثمر نشستن اين تلاش‌ها را مي داد.اگرچه برد اين موشک حدود ۵۰۰ کيلومتر بود اما آغازي شيرين براي ساخت موشک‌هاي بالستيک به شمار مي‌رفت.

نبرد فرسايشي که بسياري از امکانات مالي و نيروهاي انساني مجرب را از کشورمان گرفت، توانمندي موشکي خود را ارتقائي ويژه ببخشد.

هرچند در آن زمان هم اختلاف نظرهايي مبني بر نحوه ارتقاء توانمندي هاي دفاعي ايران وجود داشت، اما کم کم اين اجماع شکل گرفت که بايد به فکر توليد بومي و ابتکاري سيستم هاي موشکي بود؛ سيستم هايي که هنوز هم هيچ کشوري نمي تواند به طور قطعي اعلام کند سامانه‌هايي با قابليت انهدام قطعي براي مقابله با موشک هاي دشمن خود در اختيار دارد.

 

اگرچه ايران از دوران پيش از انقلاب و نيز در دوران دفاع مقدس، تعدادي موشک اسکاد و ... در اختيار داشت اما خارجي بودن اين سيستم‌ها، نبود بسياري از قطعات مورد نياز براي رفع عيوب احتمالي و نيز کارشکني‌ها براي تامين موشک به مقدار مورد نياز ايران، باعث عزم جدي متخصصان کشورمان در راه رسيدن به دانش بومي ساخت موشک شد.

 

دريابان شمخاني وزير دفاع سابق کشورمان با اشاره به نقش مهم رهبر معظم انقلاب در حمايت از متخصصان داخلي، پشتيباني ايشان را يکي از مهمترين علل دستيابي ايران به چنين توان استراتژيکي مي داند.کارشناسان صنايع دفاعي کشورمان کار را با مهندسي معکوس موشک هاي سوخت مايع آغاز کردند.رنج فراوان به همراه دانش و تجربه متخصصان کشورمان حاصل مهمي به نام شهاب 1 داشت. هرچند موشک هاي مختلفي در اين راه ساخته و آزمايش شد، اما ورود موشک هاي خانواده شهاب، نويد به ثمر نشستن اين تلاش‌ها را مي داد.اگرچه برد اين موشک حدود 500 کيلومتر بود اما آغازي شيرين براي ساخت موشک‌هاي بالستيک به شمار مي‌رفت."موشک هاي بالستيک تا ارتفاع بسيار بالايي اوج مي گيرند و مابقي راه را با استفاده از نيروي جاذبه زمين به سمت هدف مي روند که مانند يک سقوط آزاد البته با هدايت صحيح است."

 

برنامه‌ريزي براي توليد سوخت جامد

اين تلاش‌ها در ادامه منجر به ساخت موشک‌هايي چون شهاب 2 و 3 نيز شد که ساخت موشک شهاب 3 با توجه به برد آن که مي توانست رژيم صهيونيستي را هدف قرار دهد، يک شگفتي در جهان به شمار مي‌رفت چراکه هيچ کس گمان نمي کرد ايران بتواند بدون دخالت شرق و غرب، توان استراتژيک خود را تا اين حد گسترش دهد.شهاب 3 اگرچه موشک بسيار مدرن و مهمي محسوب مي‌شد اما از سوخت مايع استفاده مي‌کرد؛ سوخت مايع توان لازم را براي شليک موشک به ميزان لازم فراهم مي کرد اما به علت سختي‌هاي موجود در حمل و نقل و نگهداري آن و زمان بسيار براي آماده سازي موشک، گزينه مطلوبي به شمار نمي رفت.به علت آنکه ايران از موشک هاي سوخت مايعي چون "اسکاد بي" در جنگ استفاده کرده بود، با عملکرد اين سوخت آشنا بود اما سوخت جامد به علت پيچيدگي هاي بسيار زياد توليد آن، از تکنولوژي بسيار بالايي برخوردار بود.اما صنعت دفاعي ايران اين سد بزرگ را نيز شکست و ايران به توان توليد سوخت جامد براي موشک هاي خود دست يافت.آسوشيتدپرس در گزارشي به مناسبت دستيابي ايران به تکنولوژي سوخت جامد اينچنين اعلام کرد: "سوخت جامد به ايران اين امکان را مي‌دهد که موشک‌هاي بالستيک خود مانند شهاب 3 را با نشانه گيري دقيق‌تري پرتاب کند. همچنين طول عمر موشک‌هايي که با سوخت جامد کار مي‌کنند به مراتب بيشتراز موشک‌هايي است که از سوخت مايع در آنها استفاده مي‌شود."

 

نياز به اسکندر ايراني

اما در کنار استفاده از موشک هاي برد بلند، ايران نيازمند موشک‌هاي برد کوتاه اما بسيار دقيق بود. موشک‌هاي دقيق با برد کوتاه بايد ويژگي هاي مهمي را داشته باشند چراکه براي اهداف خاصي مورد استفاده قرار مي‌گيرند.شايد اين سوال مطرح باشد که وقتي ايران داراي موشکهايي با برد 2 هزار کيلومتر است، يک موشک 200 يا 300 کيلومتري چه فايده اي خواهد داشت ؟ در جواب مختصر به اين سوال بايد به تاکتيک روسيه در برابر سپر موشکي آمريکا اشاره کرد: اين کشور در اولين واکنش عملي به اين اقدام آمريکا، از استقرار موشک اسکندر در نزديکي مرز لهستان خبر داد. موشک هاي اسکندر که از دقت ويژه اي برخوردارند حدود 250 کيلومتر برد داشته و روسيه اعلام کرده که همين موشک ها مي تواند سپر موشکي امريکا را به شکست بکشاند."اين اقدام روسيه نشان مي دهد که اين کشور علي رغم در اختيار داشتن موشک هاي قاره پيما، اهميت موشک هاي کوتاه برد دقيق را که ويژگي هاي خاص دارند، به خوبي درک مي کند.هرچند به گفته سردار وحيدي وزير دفاع کشورمان، ايران در ابتدا به سراغ خريد اين موشک ها از کشور روسيه رفته بود (به علت اهميت آن در پاسخگويي به تهديدات) اما مواجهه با وعده هاي مکرر همسايه شمالي، موجب شد تا غيرت متخصصان ايراني، صبر و توقف را جايز نداند.

 

روند ساخت موشک

ايران نيز با درک اهميت چنين موشک‌هايي و استنکاف روس ها، به برنامه‌ريزي براي طراحي و ساخت آن پرداخت.براي ساخت اين موشک مورد نياز کشورمان، کارها تقسيم بندي و قرار بر اين شد که ابتدا نرم افزار شليک و سيستم پيشرانه‌هاي آن طراحي و ساخته شود. متخصصان يکي از مراکز جهاد خودکفايي نيروهاي مسلح با شکستن قفل يک نرم افزار موشک و بهينه سازي بومي آن، اولين گام را در اين راه برداشتند.سپس نوبت به ساخت موتورهاي سوخت جامد رسيد. اين مرحله از سخت ترين اقدامات در راه دستيابي به هدف بود. پس از طراحي‌هاي اوليه درباره شکل حرکتي و سرعت موشک و نيز تست سوخت جامد روي موشک، نوبت به تست ‌هاي عملياتي مي رسيد.در تست‌هاي عملياتي، ابتدا موشک روي يک سکو قفل شده و موتور همانند زمان شليک اقدام به فعاليت مي کرد. اما اين تست‌ها يک مشکل عمده داشت: «نبود سيستم تله متري».سيستم‌هاي تله متري براي تست موشک‌ها و ارزيابي ميزان صحت عملکرد آنها مورد استفاده قرار مي‌گيرد. اين سامانه مهم نيز با يک برنامه‌ريزي فشرده و شبانه روزي ساخته شد و موجب شد تا نيروهاي مسلح نياز خود را به اين سيستم، با چنين روشي برطرف کنند.

تست‌هاي عملياتي موفق و نتيجه رضايت بخش بود.نام موشک چه گذاشته شود ؟ به نام اميرالمومنين (ع) و عنايت ايشان در ساخت يک توانمندي ويژه براي دفاع از ميهن اسلامي، آنرا "فاتح 110" ناميدند.

 

نگاهي به نسل هاي اول تا سوم

اولين نسل موشک فاتح 110 بردي حدود 110 کيلومتر داشت. به خاطر اهميت و تلاش ويژه اي که براي ساخت سيستم هدايت اين موشک به کار گرفته شده بود و نيز بهره‌مندي اش از يک سيستم الکترو اپتيکالي دقيق براي هدايت، خطاي اين موشک زمين به زمين فقط و فقط چند متر تخمين زده شده است که با توجه به سر جنگي چند صد کيلومتري آن، خطا در محدوده چند متري اصلا نکته‌اي منفي به حسب نخواهد آمد.بر اساس روال ساخت تجهيزات دفاعي بويژه موشک‌ها، اين سامانه مدرن براي بهينه سازي و توليد انبوه تحويل صنايع هوافضاي وزارت دفاع شد.يکي از ويژگي‌هاي مهم اين موشک، استفاده از آن براي ارتقاء موشک شهاب 3 بود. بدين نحو که با توجه به استفاده فاتح 110 از سيستم سوخت جامد، آزمايش‌ها براي بهره مندي شهاب 3 از سوخت جامد به جاي مايع، از طريق بررسي عملکرد اين موشک انجام مي شد و زماني که تست‌ها از موفقيت سوخت جامد روي موشک فاتح خبر دادند، متخصصان کشورمان به سمت ساخت شهاب 3 با سوخت جامد رفتند. رسانه هاي خارجي در زمان بهره برداري از نسل دوم اين موشک، آنرا کارآمدترين موشک ساخت ايران توصيف کردند. نسل دوم اين موشک با ارتقاء حدود 50 کيلومتري برد آن، فاتح 110 را در رديف دقيق ترين موشک هاي کوتاه برد زمين به زمين در جهان قرار داد.فرآيند طراحي و ساخت موشک فاتح جوايز و تقديرنامه هاي بسياري را براي متخصصان دانشگاهي و دفاعي کشور به ارمغان آورد و بيش از 20 کارشناس ارشد و قريب 10 مجموعه‌اي که براي ارتقاء توان موشکي ايران تلاش کردند، از به ثمر نشستن اين حاصل زحمات خود در راه اعتلاي بازدارندگي نظام اسلامي خشنود شدند.

 

چقدر براي عملياتي شدن اين موشک مهم تلاش شده است؟

آخرين جمع بندي يکي از نهادهاي مسئول در خصوص فعاليتها و برنامه ريزي‌هاي صورت گرفته براي توليد فاتح 110، از 5 ميليون ساعت تلاش مخلصانه و بدون چشمداشت حکايت دارد؛ يعني 208 هزار روز ! اين ميزان آماري باور نکردني است که انشاء الله هيچ گاه نياز به استفاده واقعي بر ضد دشمني نباشد اما آن روز حاصل زحمات دهها دانشمند و صدها تکنيسين، ضربه مهلکي را به متجاوز وارد خواهد کرد.طراحي يک سيستم جديد و استفاده از فناوري انحصاري براي ساخت اين سيستم، منجر به توليد يک موشک هدايت شونده دقيق شده است که دانش نويني را براي ايران به ارمغان آورد و ميليون ها دلار نيز در مراحل مختلف ان صرفه جويي شد.

 

نسل چهارم؛ شکستن انحصار بالستيک هاي دريايي

نسل جديد موشک هاي فاتح 110، نوع دريايي آن است که با ساخت آن، جمهوري اسلامي دومين کشور دارنده موشک هاي بالستيک ضد کشتي در دنيا لقب گرفت.اين موشک با سرعت بالاي خود که حدود 3 برابر سرعت صوت اعلام شده (تقريبا 1020 متر بر ثانيه) داراي انرژي جنبشي بالايي است که با وجود حرکت شيرجه اي بر روي هدف در مرحله نهايي پرواز، که به اين انرژي مي افزايد، اثر تخريبي بسيار بالايي دارد و امکان واکنش را نيز از هدف خود سلب مي کنند.مجهز بودن "خليج فارس" به يک کلاهک 650 کيلوگرمي که تنها 65 کيلوگرم کمتر از کل جرم يک موشک کروز ضدکشتي نور است، قدرت تخريبي باورنکردني براي اين سلاح ضد کشتي ايجاد مي کند و شايد تنها اصابت يک فروند از اين موشک براي آسيب رساني بسيار جدي به يک ناوشکن و يا خارج کردن يک ناوهواپيمابر از رده عملياتي کافي باشد.همچنين برد 300 کيلومتري خليج فارس، تقريبا تمام خليج هميشه فارس و درياي عمان را پوشش مي دهد که به معني از بين رفتن امکان اجراي امن عمليات در اين گستره براي نيروهاي فرامنطقه اي است.يک سوال؟ کشوري که مي تواند يکي از دقيق ترين موشک هاي دنيا را با تکنولوژي بومي بسازد و تمامي زيرسامانه ها، سامانه ها و امکانات هدايت و پرتاب آنرا با امکانات داخلي فراهم سازد، آيا در ساخت سامانه هاي پدافندي برد بلند همچون اس 300، منتظر خريد خواهد ماند؟ شايد بهتر باشد يک بار ديگر تصاوير رژه 29 فروردين سال 89 را نگاه کنيم. يک رادار آرايه هاي فازي و يک لانچر خاص. نوشته بود «ما مي توانيم»

 

---

ويژه‌نامه خراسان - ويژه نامه نوروزي ۹۰ - مورخ یکشنبه 1389/12/22 شماره انتشار 17794

نويسنده: حمزه پارياب

كیت بمب هدایت دقیق اومبانی

اومبانی یک کیت ارزان قیمت با کارایی بالا است که با نصب ان بر روی بمب ها می توان امکان پرتاب انها را از مسافت های دورتر و با دقت بالاترفراهم آورد.این کیت مدولار(بخش بخش) که محصول شرکت دنل می باشد در حال حاضر همراه با بمب های 250 کیلوگرمی MK82 و 500 کیلوگرمی MK83 ازمایش شده است و قابلیت سازگاری با انواع ماموریت ها و نابودسازی انواع اهداف را دارد.

مزایا و کارایی کیت اومبانی :

1-دستیابی خودکار به هدف از مسافت های بسیار دور

2-امکان نصب بال و موتور واکت برای افزایش برد و ممکن ساختن پرتاب ان در ارتفاع پایین

3-زاویه حمل قابل تنظیم تا 90 درجه

4- قیمت پایین

5- امکان نصب انواع تجهیزات کمکی همچون حسگرها و فیوزهاو سرهای جنگی گوناگون بر روی بدنه

تشریح کیت اومبانی :

اومبانی یک کیت بمب است که به صورت کمربندی به دور بمب بسته می شود و تا کنون نیز بر روی بمب های مشهور MK82  و MK83 ازمایش شده است.با به کارگیری کیت اومبانی کاربر می تواند بمب خود را در تمامی شرایط اب و هوایی در روز یا شب پرتاب کند تا بمب به وسیله ی سازمان هدایت GPS به سمت هدف حرکت نماید. این کیت قابلیت یکی شدن با سامانه های تصویر سازی فروسرخ و یا لیزری نیمه فعال را دارد که باعث افزایش دقت و توانایی تشخیص هدف می شوند.

ماموریت ها و اهداف نوعی :

1-نابود سازی انواع تاسیسات دشمن همانند پناهگاه های هواپیما باند های فرود و هواپیما های پارک شده

2-نابودازی سامانه ی موشکی سطح به هوا و تجهیزات مروط به انها نابودسازی ساختمان ها پل ها و مناطق صنعتی

3-در ماموریت های پستیبانی نزدیک هوایی برای نابودیازی توپخانه و سربازان دشمن

ویژگی ها :

1- بیشینه ی برد 120 کیلومتر

2-دقت احتمان دایره ی خطا 3 متر

3- بسته پرتابی بزرگ

4- عملیات کاملا خودکار پس از پرتاب

5-ساختار بخش بخش

6-هزینه ی تعمیر و نگهداری و دوره عمری پایین

7-کمترین میزان نیاز به تجهیزات لجستیکی

8-اسان بودن استفاده از ان

---

منابع :

مجله ی جنگ افزار

میلیتاری

بمب خوشه ای چیست؟

بمب خوشه‌ای آمریکایی ام ۱۳۹(استفاده به صورت کلاهک)

---

مهمات خوشه‌ای به انواع وسایل انفجاری گفته می‌شود که در اثر یک انفجار اولیه تعداد زیادی مهمات کوچک‌تر را در منطقه انفجار پخش می‌کنند تا با فاصله زمانی پس از انفجار اول منفجر شوند. هدف اصلی از کاربرد مهمات خوشه‌ای که در طول جنگ جهانی دوم ساخته شدند افزودن به شعاع تأثیر بمب و جلوگیری از پیشروی نظامی است. در بمب معمولی فقط ناحیه نزدیک به محل انفجار تخریب می‌شود ولی مهمات خوشه‌ای با پراکندن تعداد زیادی از بمب‌های کوچک‌تر بر منطقه وسیع‌تری تأثیر می‌گذارند. مهمات خوشه‌ای به صورت بمب خوشه‌ای، گلوله توپ خوشه‌ای و کلاهک موشک خوشه‌ای ساخته شده است. مهمات خوشه‌ای برای زدن هدف‌های مختلف طرح می‌شود. برخی برای تخریب، برخی برای کشتن و زخمی کردن نفرات و برخی برای نفوذ به زره طرح شده‌اند. بیشتر مهمات خوشه‌ای امروز برای ترکیبی از این کاربردها ساخته می‌شوند.

اگرچه سازمان‌های مختلف بین‌المللی مانند صلیب سرخ و سازمان ملل با کاربرد اینگونه مهمات مخالفت کرده‌اند هنوز قانونی بین‌المللی برای ممنوعیت مهمات خوشه‌ای به تصویب نرسیده است.

---

 یک بمب خوشه ای ساخت اسرائیل

---

تولید و گسترش

اولین بمب خوشه‌ای German SD-2 یا Sprengbombe Dickwandig 2 kg که عموما به نام بمب‌های پروانه‌ای شناخته می‌شدند این بمب‌ها در طول جنگ جهانی دوم برای هدف قرار دادن شهروندان و تجهیزات نظامی بکار برده شدند . تکنولوژی ساخت بمب‌های خوشه‌ای توسط آمریکا، روسیه و ایتالیا گسترش پیدا کرد . آمریکا بمب M41 20 lbs رو از 6 تا 25 بمب با فیوز (چاشنی)های بسیار حساس و نزدیک به هم که با سیم بهم متصل بودند ساخت .
در حال حاضر بمب‌های خوشه‌ای به عنوان بمب‌های هوایی استاندارد بعضی از کشورها بکار می‌رود، در انواع مدل‌ها و توسط 34 کشور دنیا تولید و در 23 توپخانه با قوانین مشابه ده‌ها سال است که استفاده می‌شود

علل مخالفان
مخالفان استفاده از بمب‌های خوشه‌ای بدلیل اینکه بعضی از بمب‌های کوچکتر عمل نمی‌کنند و مانند مین می‌شوند استفاده از آنها را غیر اخلاقی می‌دانند.

مناطق عمده‌ای که شامل بمب‌های خوشه‌ای عمل نکرده هستند
    لبنان
    افغانستان
    کوزوو
    عراق
    صحراء غربی
    لائوس
    ویتنام

کشورهایی که تحت تاثیر مهمات خوشه‌ای بوده اند شامل :

    افغانستان
    آلبانی
    بوسنی و هرزگوین
    کامبوج
    چاد
    کرواسی
    اریتره
    اتیوپی
    گرجستان
    عراق
    اسرائیل
    کویت
    لائوس
    لبنان
    مونته نگرو
    پاکستان
    روسیه (چچن)
    عربستان سعودی
    صربستان (شامل کوسوو)
    سیرالئون
    سری لانکا
    سودان
    سوریه
    تاجیکستان
    ویتنام
    صحراء غربی

---

یک گروهبان آمریکایی درحال پرکردن یک بمب خوشه ای با مطالب تبلیغاتی(برای ایجاد جنگ روانی)برای استفاده درجنگ کره

---

پیمان منع بمب‌های خوشه‌ای
پس از انجام مذاکراتی در اسلو، پایتخت نروژ، بیش از 100 کشور در مورد پیمانی که 2 روز به طول می انجامد به توافق رسیدند که براساس آن استفاده از بمب‌های خوشه‌ای فعلی ممنوع شود اما کشور هایی که سازنده اصلی و بزرگترین تولید کنندگان بمب‌های خوشه‌ای هستند مانند آمریکا و چین این پیمان را امضا نکرده و با این اقدام استفاده از بمب را ننگ آور شمردند . با این وجود این پیمان استفاده از بمب‌های خوشه‌ای را کاملا ممنوع نکرده و اجازه تولید بمب‌های با دقت بیشتر را می‌دهد. یکی از مزایای این توافق منع تولید بمب‌های خوشه‌ای فعلی و امکان پاکسازی مناطقی که در آنها از بمب‌های خوشه‌ای استفاده شده را می‌دهد (همانند عراق).

معرفی سامانه هدفیابی شلیک و بعد هیچ (Fire-and-forget)

موشک ناگ(NAG)باقابلیت هدفیابی شلیک و بعد هیچ متعلق به نیروی زمینی هند

---

شلیک و بعد هیچ یک روش برای هدفیابی نسل سوم موشک‌هاست که از نظر نظامیان به انواع موشک‌هایی گفته می‌شود که بعد از شلیک، در هدفیابی، دیگر نیازی به رهنمودهای هواپیما ندارند و مستقل می‌شوند بطوری‌که هدف را به تنهایی شناسایی کند و بتواند به آن آسیب برساند بدون اینکه لازم باشد سیستم پرتاب کننده موشک هدف را شناسایی کند و این یک ویژگی مهم برای موشک است که برای خود یک نفر راهنما یا یک سیستم هدفیابی داشته باشد تا آن را به طرف هدف سوق دهد (برای مثال از نقش دهنده‌های لیزری استفاده کند) ولی این حالت موجب آسیب پذیرتر کردن حمله و ناتوانی خلبان در رسیدگی به کارهای دیگر می‌شود.

به گونه‌ای که اطلاعات عمومی هدف، به حافظه موشک رفته و در هنگام شلیک، به وسیله آن اطلاعات هدفش را پیدا می‌کند.این اطلاعات می‌تواند شامل هماهنگی‌ها، محاسبه‌های راداری (بر حسب سرعت و زمان) و یا شامل یک تصویر فروسرخ (IR image) از هدف باشد. بعد از شلیک شدن موشک سامانه راهیابی خود موشک به کمک بعضی سامانه‌ها از قبیل گردشنماها (ژیروسکوپها)، شتاب سنجها، جی پی اس (GPS)، رادار اساسی و تشخیص دهنده امواج فروسرخ کار می‌کنند.هر موشکی که از یکی از امکانات بالا برای راهیابی بهره بگیرد موشکی با قابلیت شلیک کن و فراموش کن شناخته می‌شود.

موشک‌هایی دارای این ویژگی
    میثاق-۲
    Type 99 AAM
    AGM-65 ماوریک
    بوئینگ هارپون
    AGM-114L Longbow Hellfire
    AIM-9X Sidewinder
    AIM-54C Phoenix
    Citefa AS-25K
    Astra missile
    LFK NG
    Brimstone
    اف‌جی‌ام-۱۴۸ زوبین
    IRIS-T
    میثاق-۲
    Nag
    PARS 3 LR
    PL-12
    HJ-9A
    RBS 15
    RIM-66 Standard SM2, blocks IIIB and IVA only
    SM-6 Standard ERAM
    SRAW Predator Antitank Missile
    Type 01 LMAT

    Vympel R-77

تصاویر

موشک پیشرفته PARS 3 LR با قابلیت شلیک و بعد هیچ متعلق به ارتش آلمان

---

موشک MBDA Brimstone متعلق به نیروی هوایی بریتانیا یک موشک پیشرفته ضد تانک باقابلیت شلیک و بعد هیچ

اژدر چیست وچگونه کار میکند؟

یک اژدرانداز مارک ۳۲ نوع ۱۵ (SVTT) در حال پرتاب یک اژدر سبک‌وزن مارک ۴۶ نوع ۵.

---

اَژدَر یک سلاح انفجاری پرتابی است که از دریا و در درون آب پرتاب می‌شود.
اژدر پرتابه‌ای خود-پیشران است که از رو یا زیر سطح آب پرتاب می‌شود و در درون آب حرکت کرده نزدیک به هدف یا پس از برخورد با آن منفجر می‌شود.بر خلاف کشتی‏های بزرگ، قایق‏ها، زیردریایی‏ها و هواپیماها توانایی حمل توپ‏های بزرگ را ندارند‏. بنابراین سلاحی کوچکتر و کارا طراحی شد تااین جنگ‏افزارها بتوانند بدون نیاز به حمل توپ‏های سنگین به کشتی‏های بزرگتر آسیب رسانده و آنها را نابود کنند.
به ناوچه‌هایی که بر عرشهٔ خود اژدر دارند ناوچه اژدرافکن گفته می‌شود. اژدرها از درون لوله‌ای به نام اژدرانداز پرتاب می‌شوند و هدف از پرتاب آن‌ها معمولاً نابودی زیردریایی‌ها است.


پیشینه
ساخت این نوع موشک به قرن‏ها قبل بر می‏گردد. در سال ۱۲۷۵ یک مهندس سوریه‏ای به نام حسن الرماه به توصیف انواع مواد قابل اشتعال و انفجار پرداخته بود، اژدر را این‏چنین توصیف کرده بود:

                        «     تخم‏مرغی که خودش حرکت می‏کند و سپس آتش می‏گیرد.      »

هم‏چنین در این متن به حرکت این وسیله بر روی آب اشاره شده بود.

پیشینه‏ی استفاده از این موشک‏ها(به معنای امروزی خود) به حوالی ۱۸۶۰ میلادی باز می‏گردد. در ۱۷ فوریه‏ی سال ۱۸۶۴ برای اولین بار یک زیردریایی به نام ح.ل هانلی توانست با پرتاب یک اژدر به طور موفقیت‏آمیز کشتی یو.اس.اس هاوساتونیک را غرق کند . تکنولوژی ساخت اژدرها به دوران قبل از جنگ جهانی دوم برمی‌گردد. اولین اژدر توسط یک انگلیسی به نام وایت‌هد در سال ۱۸۶۶ ساخته شد. که با هوای‌فشرده کار می‌کرد و مشخصه‌های اصلی آن بسیار ابتدایی بود. در زیر برخی از این ویژگی‌ها یاد شده‌است:

    طول : ۴ متر.
    سیستم رانش : موتور هوای فشرده با تک پروانه.
    قطر :۳۶ سانتی متر
    کنترل عمق : شیر هیدرواستاتیکی
    وزن : ۱۳۵ کیلو گرم
    کنترل سمت : ندارد
    سرعت : ۶ گره
    برد : ۲۰۰ متر الی۶۵۰ متر
که البته این مشخصات در برابر پیشرفت‌های امروزی اژدرها ناچیز است.

---

اژدر تایپ ۹۳ ژاپنی، نخستین اژدر موفق ژاپنی.

---

اژدرها در قرن بیستم

استفاده از اژدر در قرن بیستم به تدریج رایج شد. در جنگ جهانی اول، آلمان از این سلاح برای تغریق کشتی‏های حامل تدارکات انگلیسی استفاده کرد. در سال ۱۹۳۳ ژاپن برای اولین بار توانست اژدری کاملاً کارا را بسازد که به جای هوای فشرده به عنوان سوخت از اکسیژن خالص فشرده استفاده می کرد.این اژدر تا سال ۱۹۴۵ در نیروی دریایی ژاپن بود.

انواع سامانه‏های پیشرانه
سامانه‏های سوخت‏ رسانی در یک اژدر عبارتند از:هوای فشرده، گرمایی، اکسیژن خالص، سیمی، با چرخ طیاره، با باطری، مشابه موشک عادی و با توربین گازی .

انواع سامانه‏های هدایت
سامانه‏های هدایت در یک اژدر عبارتند از:رادیویی، سیمی و خود هدایت شونده. ممکن است یک اژدر از هیچکدام از سامانه‏های هدایتی استفاده نکند.

انواع سامانه‏های پرتابه
یک اژدر را می‏توان از یک کشتی، قایق، هواپیما یا یک زیردریایی پرتاب کرد .

اژدر مارک ۵۰
یکی از اژدرهای معروف Mark-50 نام دارد: اژدر Mark-50، اژدر سبک و پیشرفته ایالات متحده می‌باشد و علیه زیردریایی‌های سریع که در اعماق زیاد دریاها حرکت می کنند استفاده می شود. Mark-50 می تواند توسط تمامی هواگردهای ASW و یا تیوب‌های اژدر روی رزمناوها پرتاب شود. قرار بود که Mark-50 به عنوان اژدری سبک و سریع جایگزین Mark-46 شود.اما در نهایت Mark-54 LHT به عنوان جایگزین Mark-46 انتخاب شد.
انرژی شیمیایی مورد نیاز برای سیستم متحرکه این اژدر (SCEPS) در نتیجه اسپری گاز سولفور هگزا فلوراید موجود در یک مخزن کوچک بر روی لیتیم جامد ایجاد می شود. این عمل گرمای زیادی تولید می‌کند که برای ایجاد بخار از آب دریا استفاده می شود. بخار ایجاد شده سبب گردش دورانی اژدر و افزایش قدرت پمپ موتور آن می شود.

Mark-50

اژدر سبک Mark-50
سازنده: Alliant Techsystems, Westinghouse طول:2.28 متر وزن:340 کیلوگرم قطر:324 م م سرعت:40 گره سر جنگی: تقریباً 45کیلوگرم.

موشک "خلیج فارس" چه بلایی بر سر ناوهای هواپیمابر آمریکا خواهد آورد؟

موشک خلیج فارس با دقت تمام به هدف خود اصابت کرد و این یعنی شکست یک استراتژی؛ همان استراتژی که بر اساس آمریکایی ها تمام توان خود را در دریاها معطوف به حفظ و حراست ناوهای هواپیمابر از موشکهای کروز، توپخانه، قایق ها و هواپیماهای حریفان خود میدانستند و ناگاه سلاح جدید ایرانی با فرود از بلندای آسمان تقارن این معادلات را بر هم زد .

چین با موشک میانبرد دانگ فنگ 21 و ایران با تغییر در گونه های زمینی موشک فاتح 110 تنها کشورهایی در دنیا هستند که به ساختن موشک های بالستیک ضد کشتی اقدام کرده اند.
چشم بادامی ها با تغییر در فناوری موشک دانگ فنگ زمین به زمین با برد تقریبی تا 3000 کیلومتر توانستند نخستین موشک ضد کشتی بالستیک دنیا را ارایه دهند. هدف چین از ساخت چنین سلاحی پایان دادن به یکه تازی ناوگان دریایی ایالات متحده در اقیانوسها و حفاظت از تنگه تایوان عنوان شده است. چین برای عملیاتی کردن چنین طرحی، سرجنگی جداشونده هدایت پذیر برای موشک دانگ فنگ طراحی کرد که در هنگام بازگشت به زمین از فضای ماورای جو، توان انجام مانور هدایت پذیری به سمت اهداف خود را داشته باشد .

آنطور که اطلاعات بدست آمده در رسانه ها و منابع اطلاعات نظامی عنوان شده، موشک دی اف 21  نیازمند است تا اطلاعات هدف خود را از ماهواره های نظارت و شناسایی نظامی ( یئوگان ) ساخت چین  که آخرین ها آنها برای پوشش توان اکتشاف اهداف دریایی سال گذشته میلادی توسط چینی ها به فضا فرستاده شد، استفاده  کند بر همین اساس موشک دی اف 21 بدلیل برد زیاد در طول مسیر پرتاب خود توسط این ماهواره ها هدایت و هدف نهایی رو خود را پیدا می کند .

موشک خلیج فارس

این موشک نیز همانند سایر موشکها باید موقعیت اهداف خویش را پیش از پرتاب بدست آورده و پس از پرتاب مسیر یابی دقیق خود را به سمت آنها انجام دهد . اما با توجه به اینکه ایران هنوز امکان استفاده از ماهواره ساخت داخل مجهز به رادار و تجهیزات الکتروپتیک دست نیافته است، نیاز دارد تا از موشکهای مستقل از هدایت خارجی بهره گیرد . به همین دلیل فاتح 110 که یکی از دقیق ترین موشکهای بالستیک ساخت ایران است بدین منظور انتخاب شد چراکه این موشک با استفاده از توان هدایت داخلی خویش در یک مسیر پرتابه ای کمترین خطا را داراست و از زیرسیستم ها و سطوح  کنترل برای سیر سرد درون جوی بهره می گیرد .

رادارهای زمینی و دریایی ماوراء افق و یا هواپیما ها و پهباد های نظارت هوایی پس از بدست آوردن طول و عرض جغرافیایی هدف ، این مختصات جغرافیایی را به واحد پرتاب موشک ارسال میکنند و پس از آن موشک به سمت موقعیت معلوم شده در سطح دریا روانه می شود.

 

 

با توجه به شکل طراحی دماغه موشک خلیج فارس میتوان به تفاوت بین این موشک و فاتح پی برد . به نظر میرسد موشک خلیج فارس در نوک کلاهک خویش از یک سامانه الکترواپتیک پیشرفته برای کشف اهداف در هنگام بازگشت به جو بهره می جوید که این امکان را به موشک میدهد تا در زمان حمله مستقل بوده و خود اقدام به کشف هدف کرده و خود را به سمت هدف هدایت کند.

بنابراین میتوان گفت که موشک خلیج فارس پس از شلیک  مستقل است و با اتکا بر سامانه های هدایت داخلی خود بدون نگرانی از اخلال رادیویی  طی مسیر میکند .

 

کلاهک 650 کیلویی 

هدف بزرگی که "خلیج فارس" مامور انهدام آن است بسیار بزرگ بوده و یک غول تمام فلزی با وزنی در حدود 90 تا 100 هزار تن و  با ابعادی در حدود 300 متر طول و بیش از 70 متر عرض به شمار می رود .

ناوهای هواپیمابر از بزرگترین کشتی های موجود در دریاها بوده که علاوه بر ابعاد بسیار عظیم خویش کاملا زره پوش نیز هستند .

دستیابی به چنین هدفی که بسیار بزرگ و به لحاظ  سرعت و مانور تنبل است امکانپذیر به نظر میرسد اما در نوع خود از آنچنان حفاظت و تدابیری بهره مند است که امکان دستیابی به خویش را برای موشکهای کروز و قایق های تند رو سخت کرده است .

 

 

بعنوان مثال ناوهای هواپیمابر آمریکایی هر کدام با استفاده از تعداد زیادی کشتی های پشتیبانی دفاع هوایی و حتی زیردریایی های تهاجمی حفاظت میشوند که تعداد زیادی از آنها هم عرض با ناو حرکت نموده و مقابل مسیر موشکهای کروز قرار میگیرند تا اجازه ورود به حریم ناوهواپیمابر را نیابند.

علاوه بر آنکه خود ناو و ناوشکن های همراه آن هم به تعداد زیادی از سامانه های توپی و موشکی مقابله با موشکهای کروز مجهز هستند .اما در این میان موشک بالستیک خلیج فارس با عبور آسان از تمام این موانع با فرود مافوق صوت از ارتفاع بالا عملا چنین تدابیری را بلااستفاده می کند.

این موشک ایرانی برخلاف موشکهای کروز حجم سرجنگی بسیار قوی دارد که در ادامه به ذکر برخی از ویژگی های آن خواهیم پرداخت.

به طور خلاصه، این نکات را می توان به عنوان موارد مهم در تحلیل عملکرد موشک خلیج فارس بیان کرد:

 موشکهای کروز مانند نور، تنها 160 کیلوگرم سرجنگی دارند اما کلاهک خلیج فارس معادل 7 بمب معمولی مارک 82 یا سه بمب مارک 83 خرج انفجاری در خود جای داده است.

انفجار یک بمب معمولی سه حالت برخورد،  شوک و موج و نیز اثر حرارتی بوجود می آورد و تفاوت عمده بین موشک و بمب، در برخورد  با سرعت بالا در موشکها است .لذا  با سرعت برخورد بالایی که موشک خلیج فارس دارد پیش بینی می شود به مقدار نامعلومی بسته به نوع فیوز و طراحی سرجنگی در سطح عرشه ناو نفوذ کند.

البته نفوذ در عرشه ناو بسته به تکنولوژی و طراحی کلاهک خلیج فارس دارد که در گونه های مجهز به کلاهک بارانی برخلاف گونه های معمولی و سنگر شکن انفجار در سطح توزیع میشود .

ذکر این نکته نیز ضروری است که اثر حرارتی انفجار یک بمب 450 کیلویی قادر به ذوب فولاد زرهی با قطر بیش از 5 سانت پیش از نفوذ است. ( بدنه ناوهای هواپیمابر از استیل استراکچر و سطوح آن با آلومینیوم پوشیده شده است) .

در حالت عمومی قدرت انفجاری ناشی از برخورد چنین بمبی حدود 1.2 تا 8 متر در عمق زمین نفوذ میکند و دایره ای به قطر 7 تا 18 متر بوجود میاورد. کلاهک بارانی نیز میتواند تا 3000 قطعه انفجاری با سرعت متغییر بین 600 تا 2000 متر بر ثانیه به اطراف خود پرتاب کند که شوک ناشی از انفجار با سرعت متغییر از 500 تا 800  متر بر ثانیه  از محدوده انفجار به بیرون خارج میشود و جریانی برابر با 1.8 تا 2.5 برابر صوت بوجود می آورد .

موج انفجار تولید شده در نوع بارانی به تنهایی قادر است سطح کل ناو را از هر جسم متحرکی تخلیه کند .

با داشتن چنین پیش فرض هایی، موارد زیر را باید به وضعیت پیش از انفجار افزود :

در عرشه هر ناو هواپیمابر تعدادی هواپیمای آماده به پرواز لود شده با بمب و موشک و سوخت کامل وجود دارند. همچنین بر روی عرشه این ناوها تجهیزات بسیار حساس مدیریت پرواز و کنترل فرود و برخاست مثل کاتابولت وجود دارد که بدون آنها عملا ناو توانایی خود را از دست میدهد و با یک قایق معمولی غیر نظامی برابری خواهد کرد !

ماجرای انفجار کلاهک 20 کیلویی در ناوهای هواپیمابر

شاید این موضوع کمتر مطرح شده باشد که انفجار یک راکت هواپرتاب کوچک با نام ام کا 32 زونی در ناوهای هواپیمابر یو اس اس اینترپرایز و فارستال منجر به آتش سوزی های پیوسته و بزرگی شد .

راکتهای زونی 50 کیلو وزن و 20 کیلوگرم خرج انفجاری دارند . شلیک اتفاقی و نابهنگام این راکتها بر روی عرشه ناو فارستال منجر به اتفاقی مهیب یعنی کشته شدن 134 نفر - زخمی شدن 161 نفر و از بین رفتن 21 هواپیما شد .

 

انفجار در ناو هواپیمابر اینترپرایز

اتفاق مشابه به آن دو سال بعد در ناو هواپیمابریو اس اس اینترپرایز رخ داد و انفجار این راکت در اینترپرایز نیز منجر به مرگ 27 نفر و زخمی شدن 314 نفر همچنین نابودی 15 هواپیمای دیگر شد !

حال تصور برخورد و انفجار کلاهک 650 کیلویی موشک خلیج فارس چه میتواند باشد ؟!

 

 

 انفجار در ناو هواپیمابر فارستال

آیا خلیج فارس از پدافند دشمن عبور می کند؟

به طور عمومی سه فاز درگیری با موشک های بالستیک وجود دارد که فاز شلیک (شناسایی پیش از پرتاب) فاز میانی  که در آن موشک های بلند و میانبرد در ارتفاع مداری مورد هجوم موشکهای استاندارد 3 و تاد قرار میگیرند و فاز شیرجه و بازگشت به جو که توسط سامانه های موشک پاتریوت با موشکهای بالستیک مقابله می شود .

از آنجایی که سامانه های پدافند ضد موشکی ناوگان ایالات متحده در سطح دریا فقط بر پایه رفع تهدیدات موشکهای بلند و میانبرد طراحی شده اند لذا موشکهای 9 میلیون دلاری استاندارد 3 بکار رفته در این ناوگان منحصرا توانایی درگیری با موشکهای میان و بلندبردی را دارند که ارتفاع پروازی آنان مداری است.

بر پایه این فناوری، موشک استاندارد 3  کلاهک رهگیر خود را در ارتفاع مداری رها میکند تا پس از رهگیری و برخورد با موشک در ارتفاع بالا آنرا منهدم سازد . پس میتوان گفت که این سامانه ها در برابر موشکهایی مانند دانگ فنگ که ارتفاع شیرجه آن مداری است میتواند موفق عمل کنند اما موشک خلیج فارس بخاطر ارتفاع پرواز کوتاه تر زیر مداری (بطور تقریبی 50 تا 70 کیلومتر سقف پرواز) در ارتفاع کمتری از توان درگیری این موشکها سیر می کند . با این قابلیت، موشک خلیج فارس میتواند  بدون نگرانی از میان پدافندهای ضد موشک نیروی دریایی ایالات متحده بگریزد .

نتیجه گیری

بطور طبیعی روشهای مقابله روزبروز در حال پیشرفت هستند و نمیتوان بطور قطع بر یک ترکیب مواجهه با دشمن استوار ماند و باید پیوسته در تلاش بود تا بتوانیم به توازن کم هزینه و کاربردی برای مقابله با تهدیدات دشمنان انقلاب برسیم .

موشک خلیج فارس در کنار انبوهی از تسلیحات دیگر ضد کشتی ساخت ایران قادر به پوشش سخت ترین شرایط درگیری های دریایی هستند و میتوان با استفاده ترکیبی و هوشمندانه از تکنیک ها و ابزار های تولید داخل با اتکا به نفس و توان ملی مدت بسیار طولانی نبرد های دریایی را بدون داشتن پشتیبانی هوایی و دریایی مدیریت و ضربات سختی به دشمن متجاوز وارد کرد .

 ناوگان متجاوز مجبور است تا ناوهای هواپیمابر خود را بجای درگیری از منطقه خطر دور کند که این امر نیز به نوبه خود باعث بوجود آمدن مشکلات بسیار بر سر راه نبرد هوایی از طریق دریا با ایران میشود .

بعنوان نمونه ساده ترین راه ممکن قرار گیری هواپیمابر دشمن در فاصله امن در محدوده فرضی 350 کیلومتری سبب می شود تا جنگنده های دشمن مجبور باشند 700 کیلومتر مسیر اضافه تر را برای دستیابی با آسمان ایران طی کند ! چنین عملیاتی نیازمند نسب پادهای سوخت زیر بال جنگنده هاست که آنها را سنگین تر کرده و امکان حمل تسلیحات و انجام مانورهای چرخش و سرعت را از آنان میگیرد و برای هر ماموریت نیاز به تعداد بیشتری جنگنده بوجود می آورد که این امر کار را برای پدافند هوایی ما ساده تر کرده و ریسک عملیات هوایی را برای دشمن بسیار بالاتر می برد .

با توجه به اخبار رسیده از  رزمایش موشکی پیامبر اعظم (ع) 6  با شلیک موشکهای هدایت دقیق و کلاهک های پیشرفته  بارانی و فیوزهای مجاورتی و یا اعلام رسمی خبر شلیک دو موشک با برد 1900 کیلومتر به اقیانوس هند میتوان امیدوار بود که با پیشرفت روز افزون ایران صنایع موشکی و ماهواره ای، موشکهای ضد کشتی برد بلندتر نیز تولید و وارد یگانهای نیروهای مسلج کشورمان شوند که بدین ترتیب، غول های آهنی دشمن باید حداقل 2 هزار کیلومتر از مرزهای آبی ایران اسلامی فاصله بگیرند.

---

منبع : مشرق نیوز

لینک خبر : http://www.militaryparsi.i

حرز نهم؛ تحفه 2013 ایران

حرز نهم؛ تحفه 2013 ایران برای رزمندگان مقاومت+عکس

حرز نهم علاوه بر حسگرهای اپتیکی و حرارتی از سامانه مسافت یاب(و شاید ردگیر) لیزری نیز بهره مند است که ضمن افزایش دقت محاسبه پارامترهای شلیک و نیز اصلاح موقعیت هدف با تأمین ورودی های دقیق، در صورت امکان ردگیری و هدایت لیزری از مقاوم ترین سامانه ها در شرایط سنگین جنگ الکترونیک خواهد بود.

 سامانه پدافند هوایی «حرز نهم» یکی از دستاوردهای دفاعی بود که به مناسبت بزرگداشت سالروز آزادسازی خرمشهر رونمایی شد.
تصاویر منتشر شده گویای یک سامانه موشکی کوتاه برد متحرک دفاع هوایی بر مبنای سامانه مشابه اما نیمه متحرک «یازهراء-3» بود که در بهمن ماه سال گذشته معرفی شده بود. در واقع به نظر می رسد به جز تفاوت هایی در چیدمان حسگرهای الکترواپتیکی پیرامون آنتن رادار، مهمترین تفاوت دو سامانه یازهراء-3 و حرز نهم، قابلیت تحرک نمونه جدید باشد که در ادامه به ارزش این توانمندی اشاره می کنیم.

سامانه متحرک پدافند هوایی حرز نهم

بر مبنای فیلم منتشر شده از شلیک، موشک مورد استفاده در هر دو سامانه از نوع «شهاب ثاقب» یا نوع بهینه سازی شده آن است که در گزارش مربوط به سامانه یازهراء-3 مفصلاً به آن و البته نحوه عملکرد سامانه پرداخته بودیم.

سامانه پدافند هوایی نیمه متحرک یازهراء-3

نمونه پایه موشک دارای مشخصاتی از قبیل طول 2.93 متر، جرم 84 (یا 85.1) کیلوگرم، سرعت 740 (یا750) متر بر ثانیه، برد 500 تا 8600 متر در برابر اهدافی با سرعت 400 متر بر ثانیه(1.17 ماخ در ارتفاع پائین و دمای 25 درجه سانتیگراد)، 10 کیلومتر در برابر اهدافی با سرعت 300 متر بر ثانیه(0.88 ماخ در شرایط فوق) و 11 کیلومتر در برابر بالگردها است. این موشک با اهدافی تا سقف پرواز 5500 متر و بیشینه سرعت 440 متر بر ثانیه(1.3ماخ) درگیر می شود.

موشک شهاب ثاقب

اما مصاحبه مسئولان دفاعی گویای یک تفاوت مهم بین دو سامانه فوق است. گفته می شود سامانه حرز نهم به صورت غیرفعال یا «پسیو» (Passive) عمل می کند. سامانه های غیرفعال در انواع راداری، حرارتی، بصری(اپتیکی) و لیزری مطرح می شوند.

نحوه عملکرد نوع غیرفعال راداری بدین صورت است که به جای ارسال امواج به سمت هدف که منجر به کشف محل خود سامانه می شود از امواج ارسال شده توسط فرستنده هایی در محل های دیگر استفاده  می شود و سامانه تنها با اتکا به گیرنده راداری امواج بازگشتی از اهداف موجود در پهنه آسمان را دریافت کرده و بر مبنای آنها کار کشف و ردیابی هدف را به انجام می رساند.

در سامانه های پسیو حرارتی و اپتیکی نیز طیف حرارتی تولیدی توسط هدف یا نور بازتاب یافته از آن توسط حسگرهای مربوطه دریافت و برای ردگیری هدف مورد استفاده قرار می گیرد. این سامانه های الکترواپتیکی در در حرز نهم در کنار اطلاعات اولیه راداری کار فراهم کردن داده های لازم برای ردگیری هدف را به انجام می رسانند.

در هر صورت مزیت بسیار مهم سامانه ای که به صورت غیرفعال عمل می کند تا قبل از شلیک موشک، عدم امکان مکانیابی آن توسط دشمن است. پس از شلیک موشک نیز امکان کشف محل سامانه از روی اثرات شلیک برای حسگرهای الکترواپتیکی دشمن مقدور می شود که البته عوامل مختلفی در میزان احتمال این پدیده دخیل هستند که از حوصله این بحث خارج است.

مزیت دیگر سامانه های غیرفعال، عدم امکان ایجاد اختلالات الکترونیکی توسط سامانه های جنگ الکترونیک دشمن در آنها است. بنابراین خود به خود احتمال اصابت موشک به هدف در اولین شلیک و توسط یک موشک به میزان بسیاری افزایش می یابد.

گفتنی است احتمال اصابت در نسل اول سامانه یازهراء برای شلیک یک موشک به سمت هدف 86 تا 90 درصد و با شلیک دو موشک بیش از 96 درصد عنوان شده است. این در حالی است که در صورت عدم اصابت، فیوز مجاورتی موشک عمل کرده و سر جنگی 14 کیلوگرمی آن را منفجر می سازد که شعاع تخریبی آن برای ایجاد آسیب جدی به یک هواپیمای جنگنده(در صورت عدم اصابت مستقیم) کاملاً کافی است چه رسد به انهدام بالگردها، پهپادها و موشک های کروز.

سامانه حرز نهم همانند سایر سامانه های دفاع هوایی ایران در شبکه یکپارچه پدافند هوایی کشور خدمت خواهد کرد و هم برای شناسایی زودهنگام تهدیدات و هم اولویت بندی آنها از داده های فراهم شده توسط طیف وسیعی از رادارهای دوربرد و میانبرد در فرکانس های مختلف شامل رادارهای فعال و غیرفعال مانند مطلع الفجر1و2، کاشف1و2، رادار ملی، رادار علیم، غدیر، ثامن، شهاب، سپهر و ... بهره خواهد برد.

نکته قابل توجه دیگر در مورد سامانه های حرز نهم و یازهراء-3 تنوع حسگرها برای توانمند باقی ماندن سامانه در تمام شرایط جوی و جنگ الکترونیک است. علاوه بر دوربین های دید روزانه، این سامانه دارای سامانه های حرارتی احتمالاً از نوع تصویرساز است که امکان ردگیری هدف در شب و شرایط جوی نامساعد را نیز فراهم می سازند.

آنتن گیرنده رادار و سامانه های الکترواپتیکی تکمیل کننده آن

به گزارش مشرق، ذکر این نکته خالی از لطف نیست که در سالگرد به غنیمت گرفته شدن پهپاد آر-کیو-170 تصاویری از ردگیری اپتیکی این هواپیما در سال 88 به نمایش در آمد که نشان دهنده توان بالای سامانه های الکترواپتیکی ایرانی در ردگیری هواپیمایی است که حتی اختلاف دمایی با محیط ایجاد نمی کند!

این سامانه علاوه بر حسگرهای اپتیکی و حرارتی از سامانه مسافت یاب(و شاید ردگیر) لیزری نیز بهره مند است که ضمن افزایش دقت محاسبه پارامترهای شلیک و نیز اصلاح موقعیت هدف با تأمین ورودی های دقیق، در صورت امکان ردگیری و هدایت لیزری از مقاوم ترین سامانه ها در شرایط سنگین جنگ الکترونیک خواهد بود.

این گمانه زنی را بر این مبنا مطرح می نماییم که اولاً سامانه های سطح به هوای موشکی بر مبنای عملکرد و هدایت لیزری در دنیا ساخته و به طور موفق در درگیری های نظامی استفاده شده اند مانند سامانه RBS-70 سوئدی و دوم اینکه سابقه ساخت موشک هایی با این نوع هدایت در انواع ضد زره و یک نوع سطح به هوای کوتاه برد یعنی قائم که بر مبنای انواع ضد زره توسعه یافته در کشورمان موجود است.

در این صورت سامانه های یازهراء-3 و حرز نهم از دقیق ترین و کشنده ترین سامانه های دفاع هوایی برد کوتاه خواهند بود که در حلقه آخر پدافند یک منطقه قرار گرفته و با اتکا به این توانمندی حرف های بسیاری در نبردهای مدرن برای گفتن خواهند داشت.

اما همانطور که در اوائل این گزارش اشاره کردیم مهمترین تفاوت ظاهری حرز نهم با سامانه یازهراء-3 در قابلیت تحرک آن است. در این سامانه جدید همانند نوع قبلی موشک ها در دو طرف سکوی دو درجه آزادی حامل آنتن رادار ردگیری هدف و حسگرهای الکترواپتیکی قرار گرفته اند اما این ادوات بر روی اتاقک کنترل و فرماندهی واحد شلیک بوده و تمام این مجموعه بر روی یک کامیون کوچک 6 چرخ قرار گرفته است.

البته به نظر می رسد در حرز نهم نسبت به سامانه یازهراء-3 تعداد موشک ها از چهار به دو فروند کاهش یافته است که موجب کاهش پایایی رزمی سامانه در محیط های رزمی می شود که از قضا آسمان آن امروزه تنها به هواپیماها و بالگردها اختصاص ندارد بلکه انبوه پهپادهای شناسایی و رزمی به همراه موشک ها و بمب های دورایستا نیز فهرست انواع اهداف هوایی را تکمیل تر کرده اند.

از این رو مشاهده می کنیم در سامانه های برتر دنیا که هم رده با حرز نهم یعنی کوتاه برد و تمام متحرک هستند مانند تور-ام-2 و پنتسر-اس-1 از تعداد 8 و 12 موشک بهره گیری شده است. البته این احتمال نیز وجود دارد که طراحان در این نمونه به دنبال سامانه ای کم حجم و سبک برای افزایش هرچه بیشتر قابلیت های تحرک و حمل و نقل بوده اند زیرا حذف دو موشک و پرتابگرها و نگهدارنده های آن در حدود 200 کیلوگرم یا بیشتر جرم سامانه را کاهش می دهد.

موشک و حسگرهای سامانه حرز نهم مستقر بر اتاقک کنترل

بنابراین با استقرار سامانه بر روی خودرو تحرک کامل این سامانه تضمین می شود.

تحرک، مزیت های بسیار مهمی برای یک سامانه دفاع هوایی ایجاد می کند از جمله سرعت بالا در استقرار و خروج از یک منطقه، حمل و نقل هوایی سریعتر توسط هواپیماهای ترابری، امکان جابجایی در حوالی منطقه تحت پوشش در زمان های مختلف که باعث کاهش احتمال کشف موقعیت آن توسط واحدهای شناسایی هوایی یا تیم های ضربت دشمن می شود و امکان همراهی واحدهای نیروهای زمینی توسط این سامانه در پیشروی ها و عقب نشینی ها و حضور مؤثر در صحنه عملیات.

قابلیت ردگیری اهداف به صورت غیرفعال توأم با تحرک کامل، کاربرد این سامانه را برای نیروهای مقاومت نیز جذاب می سازد که اساس راهبرد دفاعی آنها بر تحرک، پراکندگی و اختفاء تا قبل از آغاز عملیات استوار است.

در پایان باید گفت روند گرایش به سامانه های تمام متحرک در سامانه های تسلیحاتی مختلف که در سال های اخبر بسیار شدت گرفته است برای برآورده کردن نیازهای نیروهای مسلح در نبردهای مدرن امری ضروری است.

سامانه پدافند هوایی متحرک میانبرد رعد، استقرار موشک های چندگانه دوش پرتاب سطح به هوا، سطح به سطح، تیربارهای سنگین و خمپاره انداز روی خودروهای راهکنشی(تاکتیکی) و موتورسیکلت های چهار چرخه، توپ های پدافند هوایی هدایت خودکار مسقر روی خودروها و نفربرها، توپ سنگین 155 میلیمتری و سامانه های راداری و الکترواپتیکی نصب شده روی خودرو مواردی از این دست هستند که در سال های اخیر بیشتر مشاهده می شوند و گویای اهمیت تحرک و رویکرد صنعت دفاعی کشورمان به این سمت و سو است تا هم با حضور در تمامی مناطق صحنه نبرد به اجرای بهتر عملیات پرداخته و هم خود را از آتش دشمن مصون نگه دارد.

 

لینک خبر : http://www.militaryparsi.ir/news/1439

معرفی موشک AGM-88 HARM

معرفی موشک AGM-88 HARM

 AGM-88 HARM مخفف موشک هوابه‌زمین ضدرادار پرسرعت. نوعی موشک ضدرادار مافوق صوت تاکتیکی هوابه‌زمین آمریکایی است که برای ردیابی امواج الکترونیکی رادار‌های زمین‌به‌هوای دشمن و اصابت به آن‌ها طراحی شده است.

سیستم هدایتی این موشک بر اساس دریافت امواجی که از رادارهای زمین‌پایه ساطع می‌شود، فعالیت می‌کند. این سیتم هدایتی از یک آنتن ثابت و یک کلاهک جستجوگر بر روی دماغه موشک تشکیل می‌شود. یک موتور راکتی سوخت جامد دومرحله‌ای و بدون دود نیروی پیشرانه این موشک را تامین می‌کند. مدل بی این موشک از یک نرم‌افزار بهینه‌شده تاکتیکی و حافظه‌ای با قابلیت برنامه‌ریزی مجدد بهره می‌برد و چهار مدل پیشرفته‌تر سی، دی و ئی هم در سال‌های بعدی ساخته شدند.

این موشک اهمیت کلیدی برای ارتش آمریکا و متحدان آن در عملیات‌های نابودی و توقف رادارهای سیستم‌های موشکی زمین‌به‌هوا، رادارهای هشدار سریع و سامانه‌های توپخانه‌ای دفاع هوایی مجهز به هدایت راداری دشمن دارد و هم‌اکنون توسط شرکت ریتیون تولید می‌شود.

---

موشک AGM-88 HARMنصب شده بر روی هواپیمای F-18 هورنت

---

مشخصات
هارم تحولی در سیستم‌های موشکی ضد رادار محسوب می‌شد و با تلفیق بهترین ویژگی‌های دو موشک ای‌جی‌ام-۴۵ شرایک و ای‌جی ام-۷۸ استاندارد آرم و افزودن قابلیت‌های جدیدی ساخته شد. از نظر ظاهری این موشک به ای‌جی‌ام-۴۵ که ۲۵ سال پیش ساخته شده بود شباهت دارد اما بدنه درازتر و کمی قطورتری دارد.

طول این موشک ۴٬۱۴ متر، وزن آن ۳۶۰ کیلوگرم، قطر آن ۲۵۴ میلی‌متر و پهنای بال‌های آن ۱٬۰۱ متر است. برد هارم به بیش از ۴۸ کیلومتر و سرعت آن تا ۲۲۸۰ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد. کلاهک آن از ۶۶ کیلوگرم مواد منفجره تشکیل شده که البته نوع پیشرفته‌‌ای از این کلاهک با وزن حدود ۱۹ کیلوگرم ساخته شده‌است. هزینه طراحی این موشک ۶۴۴ میلیون دلار، و در مجموع ۱۹۶۰۷ فروند از آن برای نیروی هوایی و نیروی دریایی آمریکا تولید شده که هزینه تولید آن را در مجموع به ۵ میلیارد و ۵۶۸ میلیون دلار و در صورت افزودن هزینه‌های طراحی به ۶ میلیارد و ۲۱۲ میلیارد دلار می‌رساند. در نتیجه هزینه تولید هر فروند از این موشک ۲۸۳ هزار دلار بوده که با احتساب هزینه‌های طراحی به بیش از ۳۱۶ هزار دلار می‌رسد.

---

موشک AGM-88 HARM درمیان موشک های  AIM-120 AMRAAM و AIM-9 Sidewinder سوار شده بر روی بال جنگنده F-16

---

تاریخچه
این موشک به سفارش نیروی هوایی آمریکا در شرکت تگزاس اینسترومنتس طراحی شده و تولید انبوه آن از سال ۱۹۸۳ آغاز شد اما بعد از مدتی امتیاز تولید آن به شرکت ریتیون واگذار شد. این موشک توسط جنگنده‌های مختلفی از جمله اف-۴ فانتوم، اف-۱۸ هورنت، اف-۱۶ فالکون، پاناویا تورنادو و اف-۳۵ استفاده می‌شود.

نخستین کاربرد عملیاتی این موشک به سال ۱۹۸۶ و عملیات تنگه کانیون علیه لیبی باز می‌گردد که در جریان آن یک ایستگاه موشک زمین‌به‌هوای سام-۵ لیبی با موشک هارم یک جنگنده اف-۱۸ مورد اصابت قرار گرفت.

نیروهای ائتلاف در جنگ ۱۹۹۱ علیه عراق و جنگ ۱۹۹۹ کوزوو به طور گسترده از این موشک استفاده کردند. تنها در ۲۴ ساعت اول جنگ خلیج فارس بیش از ۵۰۰ موشک ای‌جی‌ام-۸۸ هارم به سوی حدود ۱۰۰ رادار دفاع هوایی عراق شلیک شد و در پی آن دفاع هوایی عراق برای جلوگیری از حملات ناچار شد تا دستگاه‌های رادار خود را خاموش کند به طوری که در ششمین روز جنگ انتشار امواج رادارهای سیستم‌های موشکی دفاع هوایی، توپ‌های ضد هوایی و هشدار سریع ۹۵ درصد کاهش یافته بود. در مجموع در این جنگ بیش از دو هزار موشک هارم به سوی رادارهای عراقی شلیک شدند.

آخرین مدل این موشک تا سال ۲۰۱۰ ای‌جی‌ام-۸۸ اچ‌ای‌آرام-ئی نام دارد که ۲۱۶۹ فروند از آن به قیمت هر فروند ۹۹۴ هزار دلار تولید شده‌است.

تاريخچه موشكي ايران

تاريخچه موشكي ايران

تلاش هاي ايران براي ساخت موشك هاي بالستيك با برد زياد و توپخانه هايي با برد بالا را ميتوان به سه دوره زماني تقسيم كرد.دوره اول بين سال هاي(1977- 1979).دوره دوم در خلال جنگ با دشمن بعثي حوالي سالهاي(1980- 1988) و دوره سوم بعد از جنگ در سال(1988)به بعد.

از مرحله دوم به بعد ساخت موشك وارد فاز جديدي شد و ساخت و طراحي موشك ها به تعداد بالا و همزمان با شرايط خاص انجام شد.(ميتوان عنوان كرد كه با توجه به اينكه ايران در خلل جنگ 8 ساله تاثير موشك هاي بالستيك و فناوري موشكي را درجنگ و استراتژي دفاعي به خوبي درك كرد و بعد از جنگ به سمت استراتژي دفاع موشكي نامحدود روي ورد).

بعد از پايان جنگ ايران كوشيد كه با كمك گرفتن از مهندسين خارجي برزگ كه از كشور خود رانده شده و يا بيكار بودند به توسعه فناوري موشكي خود بپردازد.برنامه موشكي ايران به سرعت پيش رفت و باعث حيرت جهانيان گشت.

سوخت جامد

پايه و شالوده اصلي استفاده از اين نوع سوخت موشك هاي عقاب و شاهين 2 بودند.

ايران از اين فناوري به صورت سيتماتيك براي توليد توپخانه هاي صحرايي خود استفده كرد كه باعث ساخت توپخانه هاي گروه فجر,نازعات و زلزال گرديد.تلاش هاي اوليه به پشتوانه  كمك  هاي فني و تكنولوژيكي چين انجام شد.در همين راستا كارخانه هاي مونتاژ و توليد صنعتي زيادي در خلال سال هاي 1991 تا 1992 ايجاد شد.ايران با سرعتي باور نكردني از چين پيشي گرفت و در ساخت اين محصولات از كمك چين بي نياز گشت.

سوخت مايع

بعد از جنگ,ايران به ازمايش موشك هايي با سوخت مايع روي اورد از جمله موشك اسكاد-بي كه به وسيله مهندسي معكوس ساخته شده بود.نمونه بومي موشك اسكاد-بي به نام شهاب-1 شناخته ميشد كه دوباره طراحي و ساخته شده بود.

بعد از شهاب 1 نوبت به شهاب 2 بود كه از روي موشك اسكاد-سي طراحي و توليد شده بود.اخرين موشك از اين گروه در حال حاضر موشك شهاب 3 است.تمامي اين برنامه ها با كمك هاي فني روسيه و كره شماي انجام شد.ايران طرح هاي زيادي را براي ساخت موشك هاي شهاب 4(موشكي براي حمل ماهواره),موشك شهاب 5 و شهاب 6 در دست اجرا دارد كه اطلاعات كمي از انها وجود دارد و شايد نوع 5 و 6 ان وجود خارجي نداشته باشند.طبق برخي گمانه زني ها ايران براي گسترس موشك هاي خود از موشك كره اي تيپدانگ 2 كه در چهارم جولاي سال 2006 ازمايش شد استفده ميكند(اينها همگي حدس و گمانه زني هايي است كه توسط سرويس هاي اطلاعاتي غربي بيان شده است).

گروه موشك هاي تاكتيكي ايران

 

موشك فاتح-110:

موشك فاتح-110 يكي از پيشرفته ترين موشك هاي بالستيك برد كوتاه است كه با دقتي 10 متري قدرت زيادي در نبرد هاي نزديك به نيروهاي مسلح ميبخشد.اين موشك بردي 200 كيلومتر در نوع اول و 250كيلومتري در نوع دوم دارد.

موشك چند كلاهكه فجر 3:

موشك چند كلاهكه فجر 3 ايران يك موشك پيشرفته بالستيك است.اين موشك به صورت بومي و با سوخت مايع گسترش داده شده است از برد اين موشك اطلاعاتي در دسترس نيست.اين موشك با توجه به چند كلاهكه بودن از قدرت تخريب بالا در حجم وسيعي برخوردار است.طبق برخي گمانه زني ها فجر 3 از كلاهكي 3 قسمته ساخته شده است.

--------------------------------------------------------------

موشك شهاب 3:

موشك شهاب 3 اولين موشك بالستيك ميان برد ايران است.مدل اول اين موشك كه با نام Shahab-3A شناخته ميشود بردي برابر 1300 كيلومتر را دارست.مدل بعدي اين موشك كه با نام Shahab-3B  شناخته ميشود از كلاهكي سنگين تر بهره ميگيرد و توانايي هدف قرار دادن اهدافي در 2000 كيلومتري را داراست.نوع اخر اين موشك Shahab-3d  ناميده ميشود كه بردي بين 2200 تا 3000 كيلومتر را داراست.

----------------------------------------------------------

موشك شهاب 4:

از اين موشك اطلاعات زيادي در دسترس نيست.اين موشك در پيشبرد برنامه هاي فضايي ايران مورد استفاده قرار ميگيرد كه از سوخت مايع استفده ميكند و از موتوري 2 مرحله اي سود ميبرد.

---------------------------------------------------------------------------

تقسيم بندي گروه هاي موشكي جمهوري اسلامي ايران:

توپخانه صحرايي:

● فجر-2

● فجر-3

● فجر-5

● فجر-27

● عقاب

 موشك هاي بالستيك با برد كوتاه:

● سميد(توپخانه)

● تندر-69(توپخانه)

● شاهين2(توپخانه)

● نازعات(توپخانه)

●زلزال(توپخانه

●فاتح-110

●صيغه

موشك هاي بالستيك ميان برد:

● آر-17 ايي نسخه اي از موشك اسكاد- بي

● شهاب-1

● شهاب-2

● شهاب-3

● فجر-3(چند كلاهكه)

● قدر-110

موشك هاي بالستيك برد بلند:

● شهاب-4(وضعيت نامعلوم)

● شهاب-5(وضعيت نامعلوم)

● شهاب-6(وضعيت نامعلوم)

------------------------------------------------------------------------

منبع:

● وكيپديا,فاس,گلوبال,ان تي اي

موشک اسرائیلی جریکو 3

موشک اسرائیلی جریکو 3

Jericho 3

كشور:	اسرائيل
باهمكاري كشور :	YA-4
كلاس:	IRBM
جايگاه:	متحرك
طول:	15.50 متر
قطر:	1.56 متر
وزن پرتاب:	29000 كيلوگرم
تعداد كلاهك:	تك كلاهك, 1,000 to 1,300 كيلوگرم
سرجنگي:	750 كيلوگرم; هسته اي
پيشرانه:	3مرحله اي سوخت جامد
برد:	4800-6500 كيلومتر
وضعيت:	تکامل يافتن
شروع كار:	2005

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جزئيات

 

جريكو 3 در حال توسعه است وبرنامه ريزي شده براي استفاده در حال 2005.(طبق برنامه ريزي در حال حاضر در حال خدمت ميباشد).

اين موشك  بهينه سازي شده موشك Shavit كه حمل كننده ماهواره است ميباشد.تخمين زده ميشود كه اين موشك بردي برابر با 4800 تا 6500 كيلومتر داشته باشد.(2982 تا 4038 مايل).

جريكو 3 كل خاور ميانه را با كلاهك هسته اي خود در دسترس دارد.در جنگ بعدي اسرائيل و اعراب,جريكو 3 و در دسترس قرار ميدهد حمله هسته اي را براي دفاع از اسرائيل.

برد موشك جريكو 3  و همچنين سرعت و فشردگي كلاهك ان براي نبردهاي نزديك ان را قادر ميسازد كه از پدافند ضد بالستيك عبور كرده و منطقه عملياتي را پوشش دهد.

جريكو 3 تقريبا برد حداكثري بين 4800 تا 6500 كيلومتر دارد همراه با سرجنگي به وزن 1000 تا 1300 كيلوگرم كه ميتواند مجهز به كلاهك هسته اي به وزن 750 كيلوگرم يا 2 و 3 كلاهك هسته اي با بازده كمتر.داري پيشرانه پرتاب با قدرت برابر 29000 هزار كيلوگرم و طول برابر 5/15 متر وقطري برابر 56/1 متر.موتور اين موشك 3 مرحله اي بوده و از سوخت جامد استفاده ميكند.گمان ميرود جريكو 3 يك موشك هدايت شونده است و كلاهك ان از رادار هدايت شونده استفاده ميكند و توان شليك از سيلو و ماشين متحرك را دارد.

 

نویسنده:امیرحسام ملائی یگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک اسرائیلی جریکو 2

موشک اسرائیلی جریکو 2

Jericho 2

كشور:	اسرائيل
باهمكاري كشور:	افريقاي جنوبي
نام ثبت شده:	YA-3
كلاس:	MRBM
جايگاه:	متحرك
طول:	14.00 متر
قطر:	1.56 متر
وزن پرتاب:	26000 كيلوگرم
تعداد كلاهك:	تك كلاهك, 1,000 كيلوگرم
سر جنگي:	هسته اي 1 مگاتن, هيدروژني
پيشرانه:	2 مرحله اي سوخت جامد
برد:	1500 كيلومتر
وضعيت:	عملياتي
شروع كار:	1990

 

جزئيات

 

موشك جريكو 2 يك موشك برد متوسط است,متحرك,يك موشك سوخت جامد.در عملكرد اوليه براي ضربه زدن به دشمنان و همسايه هاي مجاور اسرائيل توانست كلاهك را به سر جنكي متعارف ,شيميايي و اتمي مجهز كند.

در مورد جريكو 1 اعتقاد بر اين بود كه اين موشك در سال 1962 و با كمك كمپاني فرانسوي Marcel-Dassaultتوليد گشت.( Marcel-Dassault=شركت تحقيقات هواوفضاي فرانسه).

باور اوليه بر اين بود كه در بين سال هاي 1965 و 1968 بيش از شانزده مورد پرتاب براي تست انجام گرفته است كه ده پرتاب با موفقيت انجام شده.در سال 1973 اين موشك وارد سرويس شد و در مجتمع زير زميني زكريا در جنوب غربي تل اويو نسخه اصلي ان گسترش يافت.

موشك جريكو 2 ادامه پروژه جريكو 1 بود.كه در سال 1977 توسعه يافت و گزارش هاي چندين تست ان بعد از سال 1986 انتشار يافت.بنابر دلايلي  اين پروژه مشترك ميان ايران و اسرائيل بود اما اين همكاري پايان يافت در سال 1979.بنابر گزارشات همكاري مشتركي بين انها يعني جريكو2 اسرائيل و اميستون(موشك) افريقاي جنوبي وجود داشته تا سال 1980.براي پيشرفت بيشتر تا 1400 كيلومتر(869 مايل) جريكو 2 تست شد در افريقاي جنوبي در سال 1989.هشت موشك هم تست شد توسط اسرائيل در خلال سالهاي 1989 تا 2001.

جريكو 2 ادامه پيدا كرد براي ترساندن و دفع كردن خطر دشمنان و كشورهاي همسايه.بهرحال اسرائيل از افشاي اينكه يك سلاح هسته اي دارد خوداري كرد.موشك جريكو 1 مانع شد از تاخت و تاز و دشمني.

طبق گزارشات حداكثر برد جريكو 2 1500 كيلومتر (932 مايل) است اما قابليت دستيابي به اهدافي با برد بيشتر تا 3500 يا 4000 كيلومتر(2174 يا 2485 مايل) را داراست.اين برد كافي است براي اصابت ان به اهدافي در خاور ميانه.

جريكو 2 طول برابر 14 متر دارد و قطري برابر 56/1 متر با وزن پرتابي برابر 26000 كيلوگرم.قابليت حمل سرجنگي 1000 كيلوگرمي با قابيلت حمل 1000 كيلو مواد منفجره قوي و يا كلاهك 1 مگاتني.اين موشك براي پرواز از يك موتور 2 مرحله اي با سوخت جامد استفاده ميكند.اين موشك مي تواند پرتاب شود از سيلو  يا زير دريايي و سكوهاي متحرك.

اين موشك ها قرار دارد در مجتمع زكريا واقع در جنوب غربي شهر تل اويو و جايگاه انها در تونلهاي زير زميني است.طبق گزارشات تقريبا 90 موشك جريكو 2 در اين سايت قرار دارد.

 نويسنده:اميرحسام ملائي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک اسرائیلی جریکو 1

موشک اسرائیلی جریکو 1

Jericho 1

 

كشور:	اسرائيل
باهمكاري كشور:	فرانسه
نام ثبت شده:	YA-1
كلاس:	SRBM
جايگاه:	متحرك
طول:	13.40 متر
قطر:	0.80 متر
وزن پرتاب:	6700 كيلوگرم
تعداد كلاهك:	تك كلاهك
سر جنگي:	450 كيلوگرم; هسته اي 20 كيلوتن, هيدروژني
پيشرانه:	2 مرحله اي سوخت جامد
برد:	500 كيلومتر
وضعيت:	از رده خارج
شروع كار:	1973-?

 

جزئيات

 

موشك جريكو 1 يك موشك برد كوتاه است,متحرك,يك موشك سوخت جامد.در عملكرد اوليه براي ضربه زدن به دشمنان و همسايه هاي مجاور اسرائيل توانست كلاهك را به سر جنكي متعارف ,شيميايي و اتمي مجهز كند.

در مورد جريكو 1 اعتقاد بر اين بود كه اين موشك در سال 1962 و با كمك كمپاني فرانسوي Marcel-Dassaultتوليد گشت.( Marcel-Dassault=شركت تحقيقات هواوفضاي فرانسه).

باور اوليه بر اين بود كه در بين سال هاي 1965 و 1968 بيش از شانزده مورد پرتاب براي تست انجام گرفته است كه ده پرتاب با موفقيت انجام شده.در سال 1973 اين موشك وارد سرويس شد و در مجتمع زير زميني زكريا در جنوب غربي تل اويو نسخه اصلي ان گسترش يافت.

در اولين صف اريايي جريكو 1 كه براي اسرائيل بسيار مهم بود توانست به شايستگي با به همراه داشتن كلاهك هسته اي جلوي حمله ديگر كشورها را بگيرد.بهرحال اسرائيل شروع كرده بود و اين اولين جنگ افزار هسته اي ان بود.بنابر اين جريكو 1ميتوانست به عنوان يك سلاح بازدارنده و به عنوان سلاحي براي ترساندن ديگر كشورها مورد استفاده قرار گيرد.برد موشك جريكو 1 به قدري بود كه برخورد كند به شهرهاي دشمن مانند دمشق وقاهره  و براي انها ايجاد خطر كند.درشب جنگ سال 1973,مانع حملات سوريه و مصر در مواقع بحراني گشت.

بيشترين برد موشك جريكو 1 تقريبا 500 كيلومتر(310 مايل) بود وبيشترين بار مفيد كه قابل حمل بود 650 كيلوگرم بود.بر طبق شواهد كلاهك ان قابليت حمل 450 كيلوگرم مواد منفجره خطرناك و يك كلاهك 20 كيلوتني را داشت.با نظر به اينكه اين موشك مقدار بار كمي را حمل ميكرد و عملكرد مطلوبي نداشت تلاشها براي ساخت مدلهاي جديدتري از ان ادامه يافت.وزن پرتاب اين موشك 6700 كيلوگرم و طول ان برابر 4/13 متر بوده و قطر ان 8/0 ميباشد و از يك موتور 2 مرحله اي سوخت جامد براي پرتاب استفاده ميكند.موشك مي تواند از سكوهاي ثابت و متحرك پرتاب شود.

با ساخته شدن موشك جريكو 2 عمر عملياتي موشك هاي جريكو 1 پايان يافت و از سرويس خارج شدند.

نويسنده:اميرحسام ملائي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک ارژانتینی الاکرن

موشک ارژانتینی الاکرن

Alacran

كشور سازنده:	آرژانتين
كلاس:	SRBM
جايگاه:	متحرك
طول:	6.20 m
قطر:	0.56 m
وزن هنگام پرتاب:	1 kg
كلاهك:	تك كلاهكه, 400 kg
سرجنگي:	هيدروژني, شيمايي, خوشه اي
پيشرانه:	يك مرحله اي سوخت جامد
برد:	150 km
وضعيت:	عملياتي
ورود به خدمت:	1990

 

موشك الاكرن موشكي كوتاه برد و سطح به سطح است,كه از پيشرانه اي با سوخت جامد سود ميبرد.اين موشك توانايي جمل يك كلاهك بالستيك را داراست.ارژانتين كار توسعه اين موشك را در اوائل سال 1980 ميلادي و بر اساس  موشك كندور 1 شروع كرد,كه موشكي براي برنامه هاي فضايي بود كه با همكاري و تكنولوژي اروپايي ساخته شده بود.اعتقاد بر اين است كه ارژانتين از تكنولوژي كندر 1 براي ساخت الاكرن استفاده كرده است.

موشك الاكرن طولي در حدود 6.2 متر و قطري برابر با 0.56 متري دارد و وزن پرتاب ان در زمان پرتاب باربر با 1.620 كيلوگرم است و از موتوري تك مرحله اي با سوخت جامد استفاده ميكند.دقت سيستم هدايت خودكار اين موشك نامشخص است.اين موشك مجهز است با يك كلاهك جنگي كه ميتواند حمل كند مقادير سنگيني مواد شيمايي و كلاهك خوشه اي را.الاكرن توانايي حمل كلاهك 400 كيلوگرمي را به فاصله 150 كيلومتري داراست.دو نوع ديگر از مهمات براي الاكرن در دسترس است كه  1,020 CAM-1 براي مهمات جنگي يا 176 MOR-1 كه داري كاربري ضد تانك و ضد نفر است.

 

گرداورنده : اميرحسام ملائي يگانه

Copyrights©Moshaki-nezami.blogfa.com

موشک ضد کشتی SS-N-22 Sunburn

موشک ضد کشتی SS-N-22 Sunburn

موشك P-270 موسكيت(روسي,П-270 «Москит»:انگليسي:( Mosquito يك موشك روسي مافوق صوت است كه از موتوري رم جت براي پرواز استفاده ميكند.كد طراحي اين موشك 3M80 است و ناتو اين موشك را SS-N-22 Sunburn  نامگذاري كرده است.سيستم  اين موشك توسط كمپاني معروف روسي Raduga Design Bureau در طول دهه 70 ميلادي طراحي شد كه دنباله طرح   موشك   SS-N-9 "Siren"بود.نسخه اصلي موسكيت براي پرتاب از كشتي طراحي شده بود اما در نمونه هاي بعدي توانايي پرتاب از پرتابگرهاي ساحلي و زيرآبي(زير دريايي)  و هوايي(جنگنده هاي سوخو-33 و نسخه دريا پايه سوخو27)را بود.اين موشك توانايي حمل سر جنگي متعارف و هسته اي را داراست.

هنوز نوع و طبقه بندي اين موشك ناشناخته باقي مانده و گزارش هاي زيادي در مورد ان موجود است.اين موشك كه حالا با نامگذاري ناتو به نام SS-N-22 Sunburn  شناخته ميشود.اين موشك توسط نيروهاي ناتو اناليز شده و ناتو از ان به عنوان موشكي ترسناك با پتانسيلي قوي و سرعت بسيار زياد كه توانايي نابود كردن نيروهاي دريايي كشورهاي عضو را دارست نام برده است.موسكيت توانايي در خطر قرار دادن نيروهاي ناتو در دريايي بالتيك, درياي سياه و اقيانوس ارام را داراست(شامل كره شمالي و ژاپن).با توجه به اينكه ايران نيز از دارندگان اين موشك است موسكيت توانايي در خطر انداختن كل ناوگان امريكا و كشورهاي خارجي مستقر در خليج فارس و درياي عمان را داراست.

موشك موسكيت سري 3M80 داراي طولي برابر با 9.39 متر و قطري برابر با 0.76 است طول بالهاي اين موشك برابر با 2.10 متر و وزن پرتاب ان برابر يا 3.950 كيلوگرم است.موسكيت از سيستم ناوبري خودكار همراه با فرماندهي خودكار مسير به روز شده و راداري فعال استفاده ميكند. 3M80 از موتوري رم جت كه با سوخت جامد كار ميكند براي پرواز استفاده ميكند كه به ان سرعتي برابر با 2.5 ماخ ميبخشد,موسكيت توانايي حمل كلاهكي 300 كيلويي يا 200 كيلوتني را تا مسافت 90 كيلومتري داراست.

موسكيت در سال 1980 عملياتي شده و در ختيار نيروي دريايي شوروي قرار گرفت.در سال 1992 روسيه شروع به طراحي نسخه اي جديد از 3M80 نمود كه 3M82 نام گذاري شد. 3M82 وزن پرتابي برابر با 4.500 كيلوگرم را داراست كه توانايي حمل كلاهكي 320 كيلوگرمي را به فاصله 160 كيلومتري داراست. 3M82 در سال 1993 وارد خدمت شد.روسيه نوع هواپايه اين موشك را طراحي و با نام Kh-41 وارد خدمت ساخت.نوع زمين پايه با كد 3M80E شناخته ميشود.طبق گزارش هايي در سال 1995 برد اين موشك از 160 كيلومتر  به 200 كيلومتر رسيد كه از تانكر سوخت اضافي بهر ميبرد.

طبق گزارش هاي رسيده در سال 2001 چين و روسيه طرحي مشترك  براي بهبود دادن  SS-N-22 Sunburn  را آغاز كرده اند.نام اين موشك جديد 3M80MBE بود كه  توانايي رسيدن به برد 200 كيلومتر را دارد.

 

 

 

خصوصيات

عملكرد: موشك كروز ضد كشتي هوا/دريا/زمين

سازنده:  Raduga Design Bureau

طول:9.39 متر

قطر: 0.76 متر

طول بال: 2.10 متر

برد: 3M80: 90 كيلومتر : 3M82160 كيلومتر 3M80MBE:200 كيلومتر

سرعت: 2.5 ماخ

سيستم هدايت: INS, datalink, active and passive radar

كلاهك: 200 كيلوتني هسته اي,320 كيلوگرمي متعارف

زمان ساخت: 1980

دارندگان: روسيه,چين,اوكراين,ايران                        

شليك موفق سامانه‌ موشكي "تور ام‌1 "

شليك موفق سامانه‌ موشكي "تور ام‌1 "

سردار عزت‌الله بيگي از فرماندهان پدافند نيروي هوافضاي سپاه پاسداران در گفت‎وگو با خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، با اشاره به عملكرد موفق يگان‌هاي پدافندي كشور در رزمايش بزرگ مدافعان آسمان ولايت3 در خصوص عملكرد يگان‌هاي پدافندي نيروي هوافضاي سپاه گفت: اين بخش در زمينه‌هاي مقابله با اهداف برد كوتاه، متوسط و بلند داراي تجهيزات خوبي است كه اين تجهيزات توسط متخصصان داخلي بخش صنعت دفاعي ساخته و در اختيار ما قرار گرفته است.

* تجهيزات و روش‌هاي مقابله با موشك كروز را در اختيار داريم

بيگي با اشاره به اهميت مقابله با موشك‌هاي كروز در تهاجمات احتمالي نيز تصريح كرد: با توجه به رفتار موشك كروز و شناختي كه از آن داريم، مقابله با موشك كروز بايد با روش‌هاي خاص و با به‎كارگيري تجهيزات مختص به آن صورت بگيرد كه اين تجهيزات مي‌تواند در زمينه موشكي و يا توپخانه‌اي باشد كه در بخش پدافند نيروي هوافضاي سپاه اين تجهيزات و روش‌ها وجود دارد.

 

وي به وجود سامانه‌هاي با حجم آتش بالا در مقابله با موشك‌هاي كروز اشاره كرد و افزود: علاوه بر اين، ما از سامانه هاي مربوط به كشف، رهگيري و مقابله با تهديدات كروز نيز برخوردار هستيم كه اين سامانه ها در اين رزمايش مورد تست و ارزيابي قرار گرفتند.

* به‎كارگيري سامانه‌هاي با حجم آتش بالا در رزمايش مدافعان آسمان ولايت3

اين فرمانده پدافندي نيروي هوافضاي سپاه ادامه داد: در اين رزمايش سلاح‌هاي ديگري در زمينه مقابله با كروز و يا سامانه‌هايي مانند تور ام1 و سامانه‌هاي توپخانه‌اي با حجم آتش زياد كه بهينه شده و ارتقا يافته‌اند نيز مورد تست و ارزيابي قرار گرفت كه برخي از آنها مانند سامانه تور ام 1 در گذشته نيز آزمايش و به‏كارگيري شده بود.

* يگان‌هاي پدافندي نيروهاي مسلح تحت كنترل شبكه يك‎پارچه عمل مي‌كنند

بيگي با بيان اينكه امروز بحمدالله انسجام و هماهنگي مناسبي بين يگان‌هاي پدافندي كشور اعم از ارتش و سپاه و ناجا وجود دارد، خاطرنشان كرد: پدافند مانند يك زنجيره است كه اگر در برخي جاها اين زنجير از هم گسسته شود ما در زمينه دفاع با مشكل روبرو خواهيم شد.

وي افزود: به همين دليل يگان‌هاي پدافندي نيروهاي مسلح در 4 زمينه كشف، شناسايي، رهگيري و انهدام اهداف، تحت كنترل شبكه يك‎پارچه قرار دارند كه اين شبكه مي‌تواند اين زنجيره‌هاي پدافندي را به يكديگر متصل كند.

* به‏كارگيري بسيجيان آموزش‌ديده در گردان‌هاي پدافندي

اين فرمانده پدافندي نيروي هوافضاي سپاه همچنين به استفاده از نيروهاي بسيج در بخش پدافندي اشاره كرد و گفت: همان‎طور كه ما در جنگ تحميلي نيز متكي به همين نيروهاي بسيج مردمي بوديم، امروز هم در بخش پدافند از همين ظرفيت استفاده مي‌كنيم.

بيگي اضافه كرد: به همين خاطر نيروهاي بسيج در قالب گردان‌هاي پدافندي آموزش ديدند و اين آموزش هرساله تحت عنوان طرح نظير به نظير ادامه داشته به طوري كه با گذشت دو سه سال، اين نيروهاي بسيجي توانسته‌اند به حد بالايي از توانمندي پدافندي دست پيدا كنند.

وي تصريح كرد: از آنجايي كه كشور ما داراي تنوع جغرافيايي زيادي از كوير و دريا گرفته تا مناطق كوهستاني است، شايد در برخي مناطق ما از نظر استفاده از سامانه‌هاي راداري با مشكل روبرو شويم كه به همين منظور ديده‌بان‌هاي زبده و آموزش ديده در تمامي اين نقاط كه دشمن احتمال بدهد مي‌تواند از آنجا نفوذ كند، مستقر هستند.

اين فرمانده بخش پدافند نيروي هوافضاي سپاه تاكيد كرد: در صورت هرگونه تهاجم احتمالي، دشمن قادر نخواهد بود بداند كه در چه مناطقي و چگونه با او مقابله مي‌شود و اين يكي از ويژگي استفاده از ظرفيت بالاي بسيج است.

بيگي اضافه كرد: البته استفاده از نيروهاي بسيج تنها محدود به بخش ديده‌باني نبوده و همان‎طور كه گفته شد در بخش تجهيزات و استفاده از سامانه‌ها نيز با توجه به آموزش‌هاي داده شده، در صورت نياز از نيروهاي بسيج‌ استفاده خواهد شد.

* سه پيام رزمايش پدافند هوايي در بخش داخلي، منطقه‌اي و بين‌المللي

وي در پايان افزود: رزمايش بزرگ مدافعان آسمان ولايت3 داراي سه پيام براي مردم كشور، كشورهاي منطقه و در سطح بين‌المللي است كه در بخش داخلي، مردم عزيز ما مي‌توانند مطمئن باشند كه فرزندان آنها در پدافند هوايي در آمادگي صددرصد براي هرگونه دفاع از مناطق حساس و جاي جاي كشور عزيزمان هستند.

اين فرمانده بخش پدافند نيروي هوافضاي سپاه افزود: در سطح منطقه نيز قطعا ايران قدرتمند و آماده، ضامن حفظ امنيت كشورهاي ديگر نيز خواهد بود در حقيقت پيام صلح و امنيت را براي منطقه در پي دارد.

بيگي با بيان اينكه تاريخ نشان داده هيچ‎گاه ايران شروع كننده هيچ تجاوزي عليه ديگران نبوده، اظهار داشت: پيام اين رزمايش براي دشمنان فرامنطقه‌اي نيز پيام بازدارنگي و اعلام آمادگي نيروهاي مسلح براي مقابله با هرگونه تهديد احتمالي است.

شليك موفق سامانه موشكي مرصاد

شليك موفق سامانه موشكي مرصاد

به گزارش خبرنگار دفاعي خبرگزاري فارس، در سومين روز و دومين مرحله از رزمايش بزرگ پدافند هوايي با عنوان مدافعان آسمان ولايت 3 كه در گستره كل جغرافياي جمهوري اسلامي ايران در حال برگزاري است سامانه موشكي ارتفاع متوسط مرصاد با موفقيت به سمت يك فروند هواپيماي بدون سرنشين شليك و اين هواپيما را منهدم كرد.

امير حميد ارژنگي سخنگوي رزمايش مدافعان آسمان ولايت 3 با حضور در جمع خبرنگاران حاضر در اين رزمايش با تاييد اين خبر گفت: سامانه بومي پدافند هوايي مرصاد كه امروز در يكي از مناطق برگزاري رزمايش مورد تست قرار گرفت، كاملا بومي ، ديجيتال بوده و قابليت مقابله با انواع جنگ الكترونيك را داشته و امروز در يگان‌هاي مختلف قرار گاه پدافند هوايي به كار گيري مي‌شود.

 

وي شبكه پذيري را ويژگي‌ منحصر به فرد اين سامانه پدافندي دانست و گفت: سامانه پدافندي مرصاد قابليت اتصال به شبكه راداري و شبكه زمين به هواي پدافندي را نيز دارد.

به گزارش فارس تحرك بالا، قابليت مقابله با جنگ الكترونيك و شبكه شدن با ديگر سامانه‌هاي راداري و پدافندي و نيز طي كليه مراحل تحقيق طراحي و توليد سامانه موشكي مرصاد از جمله مزيت‌هاي سامانه نسبت به مشابه تعبيه خود است.

استفاده از رادارهاي بومي و ديجيتال با قابليت شبكه شدن اين امكان را به شبكه يكپارچه پدافندي كشور مي‌دهد كه بتواند در تمامي لايحه‌ها، حافظ حريم هوايي كشور باشد.

موشک شهاب 3 موشک با اقتدار ایرانی

  

موشك شهاب 3 اولین موشك بالستیك میان برد ایران است. مدل اول این موشك كه با نام Shahab-3A شناخته میشود بردی برابر 1300 كیلومتر را دارست. مدل بعدی این موشك كه با نام Shahab-3B شناخته میشود از كلاهكی سنگین تر بهره میگیرد و توانایی هدف قرار دادن اهدافی در 2000 كیلومتری را داراست. نوع اخر این موشك Shahab-3d نامیده می شود كه بردی بین 2200 تا 3000 كیلومتر را داراست.

از سال 1986 گزارشهای دریافتی از ایران حاکی از برنامه توسعه و پیشرفت موشک بالستیکی میان بردی بود که نامهای مختلفی از قبیل Shahab 3،Shihab 3،Shehob 3 و یا Zelzal برای آن برگزیده شده بود.در سال 1993 ایران و کره شمالی همکاریهای بسیار نزدیکی را در جهت برنامه توسعه و پیشرفت موشکهای سوخت مایع یک مرحله ای No-dong 1 و No-dong 2 آغاز کردند و احتمالا در همان زمان پاکستان نیز برای توسعه و پیشرفت موشکهای Ghauri1/2 خود به این برنامه ملحق شد. طراحی موشک No-dong کره شمالی بر اساس تکنولوژی ساخت موشک روسی SCUD B بنا نهاده شده بود که بعدها نیز امتیاز ساخت موشکهای SCUD B و SCUD C را نیز در اختیار کره شمالی قرار داد و آنها نیز نسخه بعدی آن را به ایران فروختند.
موشکهای No-dong و شهاب ٣ که به نظر می‌آید طراحی آنها بر اساس موشکهای SCUD مدل B و C باشد شاید تنها در مقیاس (کوچکتر یا بزرگتر بودن) تفاوت اندکی با هم داشته باشند.
گزارشهای ارسالی از ایران حاکی از آن است که ایران در حال بررسی خرید امتیاز موشک شهاب No-dong کره شمالی و مجموع 150 فروند از این موشکها می‌باشد. همچنین ایران در نظر دارد که تمامی مراحل آزمایش برد و پرتاب این نوع موشکها را در داخل خاک ایران انجام دهد،زیرا کره شمالی با شرایط سختی برای این آزمایشها از قبیل :عدم صدور مجوز برای پرواز این موشکها بر فراز خاک ژاپن از سوی این کشور و فشار وارده از سوی چند کشور جهان از جمله آمریکا به کره شمالی برای ترک سریع برنامه‌های موشکی ایران روبه رو است .
در سال 1997 ایران مشغول انجام آزمایش و تست هفت موتور برای توسعه ی برنامه های موشکی خود بود که این موشک شهاب ٣ نامیده میشد. منابع خبری معتقدند که کره شمالی در فاصله سالهای 1994 تا 1995 تعداد اندکی موشک احتمالا 5 تا 12 فروند No-dong به همراه 4 خودروی مخصوص حمل موشک به ایران تحویل داده است و این تحویل‌ها به علت فشار چندین کشور به کره از جمله آمریکا متوقف شد و بار دیگر از سال 1997 از سر گرفته شد. آنچه به نظر می‌رسد این است که توسعه و ظهور موشک شهاب ٣ ابتدا با مجوز صنایع هوافضای ایران ودر نهایت مجلس به انجام رسید و وظیفه آزمایش و نگهداری و عملیاتی نگاه داشتن آن به صنایع موشکی همت در تهران سپرده شد که این مرکز با در اختیار داشتن موتورهای موشک و تانکرهای سوخت ساخته شده در یک مرکز بزرگ و وسیع زیر زمینی واقع در خوجان به خوبی از انجام ماموریت محوله برآمده است.

سامانه ی دفاع هوایی مصباح

سامانه ی دفاع هوایی مصباح1


بسم الله الرحمن الرحیم

در جنگ، یکی از اهداف نابودی توان اقتصادی، صنعتی و نظامی دشمن است و این کار معمولا با حملات هوایی و موشکی انجام می پذیرد. ایران تا سال 89 برای مقابله با این تهدیدات به ویژه تهدید موشک های کروز و هوا به زمین، توان مناسبی نداشت. تنها سامانه ی روسی تور ام-1 آن هم به تعداد محدود وظیفه ی دفاع از سایت های اتمی و مراکز حساس نظامی را بر عهده داشتند. در سال 89 سامانه ای به نام مصباح 1 برای مقابله با تهدید موشک ها رونمایی شد که بحث های زیادی را بر انگیخت. در این جا پیرامون کارآمد بودن آن صحبت می کنیم.

مصباح 1، یک توپ ضد هوایی کششی است که به وسیله ی یک سیستم هدایت، هدف را شناسایی، رهگیری و منهدم می کند. اجزای این سامانه به شرح است:

تصویر
1:شاسی و پایه ها
شاسی این سامانه مشابه سامانه ی سماوات (اورلیکن) است که قادر به چرخش 360 درجه در اطراف و چرخش بین زوایای منفی 5 درجه تا 92 درجه به سمت بالا و پایین است. پس از جمع شدن می توان آن را توسط کامیون روی 4 چرخ کشید.

2:توپ ها و خشاب های آنها
مصباح-1 از 4 توپ دو تایی Zu-23-2 استفاده می کند. هر کدام از توپ ها توانایی شلیک 1000 گلوله در دقیقه را دارند و با اندکی محاسبه عدد 8000 گلوله در دقیقه برای تمام سامانه محاسبه می شود. اما نرخ آتش مصباح 1 نصف این عدد یعنی 4000 گلوله در دقیقه اعلام شده است که می تواند صرفا برای ذخیره ی مهمات باشد. جمعا 8 خشاب در وسط و کناره ها قرار می گیرند. ظرفیت هر خشاب 200 گلوله است. این یعنی گلوله ها ظرف 24 ثانیه شلیک مداوم به اتمام خواهند رسید. برد و ارتفاع توپ ها به ترتیب 2.5 و 2 کیلومتر است. سرعت دهانه ی گلوله ها 970-980 متر بر ثانیه است.

3:سیستم کنترل آتش
یکی از نکات مصباح 1 که اطلاعات کمی در مورد آن داریم سیستم کنترل آتش آن است. این سیستم از یک رادار و یک سامانه ی الکترواپتیکی و حرارتی تشکیل شده است که هر یک روی یک کانتینر نصب شده اند. مرکز کنترل و هدایت درون خود کانتینرهاست. مشخصات سیستم الکترواپتیکی ساخت صاایران، که بعضی منابع از آن به عنوان صافات نام برده اند، در دسترس نیست. اما با توجه به سامانه های مشابه ایرانی می توان بردی بین 15 تا 25 کیلومتر برای آن در نظر گرفت.
تصویر
رادار سامانه ی مصباح از نوع آرایه ی صفحه ای است و به احتمال زیاد تنها وظیفه ی جست و جو و کمک در هدف گیری را بر عهده دارد. تقریبا هیچ اطلاعاتی در مورد این رادار در دسترس نیست. تنها راداری که به آن شباهت دارد رادار ارتفاع پست سامانه ی HQ-9 چینی است که البته بسیار بزرگتر از رادار مصباح است. در هر حال به علت شباهت ساختاری دو رادار بعید نیست که ایران برای ساخت آن از چینی ها کمک گرفته باشد.
احتمالا هدفگیری اصلی بر عهده ی سیستم الکترواپتیکی است و رادار تنها نقش جست و جو و تا حدی کمک در هدف گیری را بر عهده دارد. مطمئنا سیستم کنترل آتش توانایی هدایت چندین توپ را به طور همزمان دارد.
تصویر

جوانب مثبت
ارزان قیمت بودن: توپ ها و شاسی از قبل در ایران تولید می شدند و قیمت چندانی ندارند بنابراین میتوانند به تعداد زیاد استفاده شوند.
نرخ آتش بالا: 4000 گلوله در دقیقه نرخ آتش کمی محسوب نمی شود. این مقدار برابر سیستم فالانکس آمریکایی است.
اتوماتیک بودن: این ویژگی نیاز به اپراتور برای هدفگیری را برطرف می کند و تنها یک نفر می تواند دستور شلیک را صادر کند.
استفاده از چندین سیستم برای کشف و رهگیری هدف: در این صورت بقاپذیری سامانه به شدت افزایش می یابد.
نیمه متحرک بودن: می شود به راحتی با کامیون قسمت های مختلف مصباح را به نقاط دیگر منتقل کرد که این یک قابلیت بسیار ارزشمند محسوب می شود.

جوانب منفی
برد و ارتفاع کم توپ: برد 2.5 کیلومتر و ارتفاع 2 کیلومتر برای مقابله با همه ی تهدیدات کافی نیست و زمان واکنش را نیز کم میکند
پراکندگی گلوله ها: توپ ها با فاصله از هم قرار گرفته اند بنابراین نابودی اهداف کوچک سخت تر می شود. این اهداف کوچک شامل موشک های کروز نیز می شود.
تصویر
سخت بودن تعویض خشاب ها: تعویض 8 خشاب که بعضی ها در نقاط با دسترسی کم قرار دارند کار آسانی نیست. هر شاسی پس از اتمام خشاب ها تا چند دقیقه غیر قابل استفاده می شود.
سرعت دهانه ی کم گلوله ها: 970 متر بر ثانیه سرعت زیادی نیست و میتواند باعث کم شدن دقت نیز بشود.

راهکارهایی برای ارتقای این سیستم
همه ی تجهیزات نظامی قابلیت ارتقا دارند و مصباح 1 هم از این قاعده مستثنی نیست. شاید دلیل این که نام آن مصباح "1" است نیز همین باشد.

توپ های این سامانه یکی از نقاط ضعف آن محسوب می شوند. برد آنها بسیار کم است. عمده ترین دلیل آن نیز کم بودن طول لوله نسبت به قطر آن است. همچنین سیستم تغذیه ی آنها از نوع خشابی است که تعویض آن بسیار وقت گیر می باشد. می توان با ساخت یک توپ جدید که سیستم تغذیه اش نواری و طول لوله اش بیشتر است این مشکلات را تا حدی برطرف کرد. همچنین می توان از شعله پوش های مدرن تر نیز در آن استفاده کرد. در بهترین حالت کالیبر توپ ها نیز افزایش می یابد که قدرت تخریب، برد و سرعت گلوله ها را زیاد می کند.

محل قرارگیری توپ ها مشکل پراکندگی گلوله ها را به وجود آورده. عمده ترین دلیل آن نیز ایجاد فضا برای خشاب ها است. در صورتی که روش تغذیه نیز عوض شود می توان توپ ها را به هم نزدیک تر کرد تا این مشکل نیز برطرف شود. شاسی و پایه ی این توپ در حال حاضر بزرگ و جاگیر است. در صورت تعویض توپ بهتر است این قسمت نیز تغییر کند.

اگر به جای توپ، از یک گاتلینگ استفاده شود می توان از این سامانه در ناوها نیز استفاده کرد. یکی از مشکلات ناو های ایرانی نبود سیستم های دفاع نزدیک است که با ساخت چنین سامانه ای توان آنها به شدت افزایش می یابد.

در صورتی که این سامانه به همراه موشک های زمین به هوای میثاق یا شهاب ثاقب بر روی یک خودروی زرهی شنی دار نصب شود می توان از آن برای پشتیبانی نزدیک نیروهای زرهی و پیاده استفاده کرد که توان قابل ملاحظه ای به نیروی زمینی خواهد داد.

به هر حال مصباح 1 در شکل کنونی هم می تواند برای دفاع از مراکز مهم نظامی و هسته ای استفاده شود و به همین شکل فعلی نیز توان دفاعی ایران را افزایش خواهد داد

با تشکر از دوست خوبم جناب امید.د

بر گرفته شده از میلیتاری

موشک پرتاب گر سفیر

پرتاب گر سفیر

سفیر نام ماهواره بر ساخت جمهوری اسلامی ایران است که ساخت آن از ده سال پیش یعنی حدود سال 1375 شروع شد.مرکز انجام این پروژه صنایع شهید همّت است که بخش مهمّی از پروژه موشکی کشو را یر عهده دارد.

این موشک درارای قسمت های مختلفی است که به آن ها پرداخته می شود.
این موشک یک ماهواره بر سبک است که می تواند ماهواره های سبک را در مدار پایین (LEO )قرار دهد.این ماهواره بر طولی حدود 22 متر و قطری برابر 1.52 متر است و وزنی بیش از 26 تن دارد.موشک سفیر موشکی 3 مرحله ای (مرحله 1و2 سوخت مایع و مرحله سوم سوخت جامد که ماهواره را در مدار به حرکت در می آورد) است.البته موشک سفیر امید که 26 مرداد ماه 1387 پرتاب شد به دلیل عدم وجود ماهواره،فاقد مرحله سوم بود.

مرحله اوّل:

این بخش موشک که بر اساس موشک شهاب-3 ساخته شده است به احتمال زیاد از سوخت مایع RP-1 ( Rocket Propellant-1 ) و اکسید کننده اکسیژن مایع یا نیتریک اسید استفاده می کند.RP-1 سوختی است که از پالایش کروسن (Kerosene ) به دست می آید که هم برای موتور جت و هم موتور موشک استفاده می شود که نوع خالص تر آن برای ماهواره بر ها استفاده می شود.(دکتر حسینی:«از منظر اهمّیّت و ارزش کارخانه تولید سوخت ماهواره بر،این تأسیسات به جهت پیچیدگی با یک واحد پتروشیمی پیشرفته برابری می کند.» البته این کارشناس هوافضا همین طور به این نکات هم اشاره کرده است:«نخستین بار در کشور،موتور این ماهواره بر در محفظه ی خلأ آزمایش شد و صحه گذاری بر موفقیت قبل از پرتاب صحه گذاری شد»،وی با اشاره به این که از منظر سوخت سفیر با موشک های قبلی متفاوت است، افزود:«نوع سوختی که موتور های این ماهواره بر استفاده می کنند از انواعی است که در داخل کشور طراحی و تولید شده است.برای عملیاتی کردن این سیستم،مجبور بودیم که کارخانه سوخت این ماهواره بر را در داخل کشور طراحی کنیم.برای رسیدن به این ماهواره بر،ما توانستیم به صورت همزمان تمام زیر مجموعه های این سیستم را طراحی و به تولید انبوه برسانیم.» که با توجه به این نکات استفاده سوختی غیر از RP-1 نیز چندان دور از نظر نیست.)

این مرحله از موشک برای هدایت از دو روش استفاده می نماید:
1-استفاده از بالچه
2-استفاده از تیغه های هدایت پس سوز (Jet Vernier)

که در عکس زیر بالچه ها با اعداد رومی مشخص شده اند و مورد 1 محل قرار گیری تیغه ها که به احتمال زیاد از جنس گرافیت است.(البته احتمال وجود تیغه های مولیبدنی نیز وجود دارد. )قسمت های قرمز رنگ هم که با شماره2 مشخص شده اند،محل قرارگیری موشک روی پرتابگر است.

دریچه قرمزرنگی که روی عکس با شماره 3 مشخص شده است محل خروج گاز استفاده شده در توربو پمپ است که بعضی مواقع اگزوز نامیده می شود.نحوه ی کار این قسمت در تصویر زیر مشخص است:

در توربو پمپ مقدار کمی از گاز تولید شده در محفظه احتراق باعث چرخش توربین موجود در توربو پمپ می شود و این چرخش به پمپ سوخت و اکسید کننده منتقل می شود و باعث ورود سوخت به محفظه احتراق میشود.

در عکس زیر موارد مشخص شده عبارتند از:
1-محفظه احتراق
2-لوله ورود سوخت یا اکسید کننده
3-توربین توربوپمپ
4-اگزوز توربوپمپ

و این عکس هم به بخش ها دیگری از موتور موشک اشاره می کند:
1- توربوپمپ
2-لوله ورود سوخت
3-محفظه احتراق
4-خروجی اصلی موتور

5-خروجی گاز توربوپمپ

مرحله دوم:

مرحله دوم این موشک از دو موتور سوخت مایع استفاده می کند.هدایت این بخش موشک به اصطلاح به صورت Gimbaled Thrust است که با تغییر زاویه دهانه خروجی موتور جهت بردار نیرو نیز تغییر می کند و می توان به این وسیله جهت حرکت موشک را تغییر داد.نحوه عمل این روش در تصویر زیر قابل مشاهده است.

این بخش موشک هم از یک توربوپمپ بهره می برد که اگزوز آن میان دو موتور قرار گرفته است.اجزای این موتور در عکس زیر مشخص شده است:

1-خروجی گاز توربوپمپ(اگزوز)
2-جک های هیدرولیکی برای تغییر زاویه رانش

بخش هدایت کننده مرحله دوم این موشک در جلوی این موشک قرار گرفته است و کابل های انتقال اطلاعات از بخش جلویی به موتور کشیده شده است:

1و2-محل ورود سوخت
3-محل اتصال دو بخش محفظه ی ماهواره
4-کابل های انتقال اطلاعات
مرحله سوم و محفظه ی ماهواره:
این بخش که مرحله پایانی موشک شمرده می شود از یه موتور سوخت جامد و محفظه حمل ماهواره تشکیل شده است.

1-محل اتصال دو بخش و بست های کمکی
2-طرح موشک روی لانچر
پرتابگر:

این موشک برای پرتاب از یک پرتابگر موشک شهاب-3 و یک نگهدارنده ثابت استفاده می کند.طرز کار این سیستم به این صورت است که ابتدا موشک مونتاژ شده و در کارگاه مونتاژ بر پرتابگز سوار شده و تا سکوی پرتاب حمل می شود.در این مرحله موشک به صورت قائم قرار می گیرد و توسط سکوی پرتاب نگاه داشته می شود.سپس سوختگیری شروع می شود و پس از اتمام سوخت گیری و در لحظه ی پرتاب سکوی پرتاب از موشک جدا می شود.موتور موشک کار خود را شروع میکند و به حرکت در می آید.
1-اتومبیل سوخت گیری
2-لانچر موشک

موشکهای پدافند هوایی روسیه

SA.1(گيلد)

سامانه ي SA.1 يا آنطور كه رو سها مي نامند R.113 يا S.25 در سال 1950 تكميل شد و كمتر از 2 سال بعد وارد خدمت گرديد اين سامانه يك سامانه ي موشكي ميانبرد تا دور برد است اما براستي اين طرح از كجا آمد طرح اوليه ي موشك سام1 طرحي برگرفته از موشك دفاع هوايي آلماني R.101 بود كه پس از پايان جنگ جهاني از آلمان غنيمت گرفته شد(المان نازي هيچگاه فرصت تكميل آنرا نيافت) موشك سام يك از يك مجموعه ي هدايتي و راداري شامل رادار پيش اخطار P.14 تال كينگ با برد بيشينه ي 600 كيلومتر(باند a) و رادار مراقبت R.113 گيج با برد 300 كيلومتر (باند E/F ) و يك رادار ارتفاع ياب PVR.9 با برد 200 كيلومتر(باند E/F) و در نهايت رادار درگيري يويو با برد 150 كيلومتر و فعال در باند E/F اين رادار همزمان مي تواند تا 30 هدف را ردگيري كند و تا سه موشك را براي يك هدف بصورت همزمان قفل نمايد تاريخچه ي چندان موفقي ندارد (اين اولين نسل سام بود)
مشخصات:
طول:12 متر
قطر:0.71 متر
برد: از حداقل 45
سر جنگي: 250 كيلوگرم تركش شونده
لانچر: گروه هاي شش تايي پرتابگر

SA.2 (گايدلين)

اين سامانه ي موشكي كه نام روسي آن  V.75 يا S.75 (سام-2)  است در سال 1953 توسط دفتر طراحي لاوچكين طراحي گرديد سامانه ي SA.2 يك سامانه ي زمين به هواي ميانبرد تا دور برد است كه بيشترين كارايي آن در برابر اهداف غير مانور پذير همچون بمب افكن هاي بزرگ است و در برابر جنگنده هاي مدرن كارايي چنداني ندارد  اين سامانه در سال 1957 عملياتي گرديد (يك نكته ي جالب در سالهاي اوليه ي خدمت اين پدافند يكي از واحد هاي آن بر ضد يك هواپيماي شناسايي َU.2 وارد عمل گرديد كه نتيجه ي آن يك فاجعه بود نه تنها  U.2 هداف قرار نگرفت بلكه يك جنگنده ي Mig.19 هدف قرار گرفت آن هم با شليك 12 موشك البته اين اشتباه تكرار نشد و بر فراز كوبا نهايتا يك U.2 هدف گايدلين قرار گرفت)رادار كنترل كننده ي گايدلين يك رادار باند E با نام فن سانگ (البته اين رادار درگيري موشك بود بايد توجه كنيد اين سامانه شامل يك مجموعه ي راداري است رادار مراقبت يك رادار از نوع P.12 اسپون رست(در برخي موارد P.15 فلت فيس)  با بردي در حدود 275 كيلومتر رادار ارتفع ياب آن از نوع PRV-11  سايدنت با برد 180 كيلومتر و درنهايت رادار فن سانگ A/BC/E/F با بردي از 60 تا 75 كيلومتر ) اين موشك در جنگ ويتنام براي آمريكا جهنمي بپاكرد حداقل شكار چند فروند فانتوم و بمب افكن هاي سنگين B.52 و  جنگنده هاي F.105 را به نام خود ثبت كرد(11 تا 20 جنگنده را در طي يك سال شكار كرد) اين موشك از يك موتور راكتي سوخت جامد براي اوج گيري بهره ميبرد سپس از موتور اصلي آن كه يك موتور سوخت جامد است استفاده می کند  لازم بذكر است اين سامانه ي موشكي در جنگ تحميلي توسط عراق بكار گرفته شد و تلفات زيادي را نيز به ما وارد نمود (اين موشك در يك سامانه ي كامل داراي 50 لانچر مي باشد كه گاها بشكل جدا نيز استفاده شده اند) در ضمن اين موشك توسط چين و كره ي شمالي بصورت تحت امتياز توليد گرديد
مشخصات:
طول:10.6 تا 10.8
قطر:0.5
برد: از حداقل 7 تا حداكثر 30 تا 43
شعاع تخريب كلاهك: 65 متر مربع ( 195 كيلوگرم تركش شونده)
زمان مورد نياز جهت ريشارژ لانچر: 10 دقيقه
كشور هاي كاربر:
روسيه,ايران,عراق,گرجستان,آلمان,چين,هند,مجارستان اتيوپي,ليبي,كره شمالي,سومالي,سودان,روماني,پاكستان,مصر,افغانستان,بلاروس,آذربايجان و.......

SA.3(گوا)

سامانه ي موشكي SA.3 (روسها آن را S.125 مي نامند) در اواخر دهمه ي 50 در حدود سال 1956 طراحي گرديد اين سامانه يك سامانه ي پدافند براي رهگيري اهداف در ارتفاع پايين و مياني است موشك SA.3 يك موشك دومرحله اي با سوخت جامد است كه موتور كمكي آن ارتفاع اوليه را به موشك مي بخشد و سپس موشك مسير خود را با موتور خود ادامه مي دهد اين سامانه از يك مجموعه ي راداري شامل رادار مراقبت باند C از نوع P.15 فلت فيس با بردي در حدود 250 كيلومتر و رادار ارتفاع ياب PRV.11 سايدنت با بردي در حدود 180 كيلومتر (باند E) و درنهايت رادار درگيري  لوبلو فعال در باند I با برد درگيري 80 كيلومتر بسياري اين سامانه را رقيب سامانه ي آمريكايي هاوك ميدانند اين سامانه در جريان جنگ ويتنام هم ضرات سنگيني به جنگنده هاي آمريكايي وارد نمود  سرجنگي تركش شونده ي شديد آن هرگونه تحرك را از هدف خود مي گيرد و براي جنگنده هاي كه در ارتفاع پايين پرواز ميكنند رهگيري توسط اين موشك هولناك خواهد بود اين موشك در جنگ تحميلي ايران نيز توسط عراق بكار گرفته شد و شعاع مخرب آن بسياري از فانتوم هاي ما را در بر گرفت در جنگ اعراب و اسرائپل هم در عرض  چهار روز سه جنگنده ي اسرائيلي را هدف قرار داد اصولا اين موشك براي دفاع از رزم ناوها و فرودگاه ها بصورت دفاع مكمل بكار ميرود
مشخصات:
طول:6.1 متر
قطر:0.37 متر
برد: 18 تا 22 كيلومتر
شعاع تخريب كلاهك: 60 كيلوگرم تركش شونده شديد
زمان مورد نياز جهت ريشارژ لانچر: 50 دقيقه
لانچر: 4 تايي
كشور هاي كاربر:
روسيه,عراق,گرجستان,آلمان,چين,هند,مجارستان اتيوپي,ليبي,كره شمالي,لائوس,سومالي,قزاقستان,اوكراين,مصر,بلاروس,آذربايجان ,فنلاند,يمن,افغانستان.......

SA.4(گانف)

سامانه ي موشكي SA.4 تكميل آن از 1957 تا 1964 بطول انجاميد و در نهايت در 1967 وارد خدمت گرديد  البته تا 1969 عملا فعال نبود چون هنوز ايرادات  سامانه رفع نشده بود كلا مدت زيادي براي ورود به خدمت آن صرف شد اين سامانه يك سامانه ي موشكي ميانبرد براي درگيري با اهدافي در ارتفاع بالا تا متوسط به عنوان مكمل SA.2 تكميل شد كه البته بعدا براي ارتفاع پايين هم بهينه سازي شد اين اولين سامانه موشكي متحركي بود كه بخدمت در آمد موشك هاي SA.4  از چهار موتور راكتي و يك موتور رمجت بهره ميبرد اين سامانه از يك مجموعه ي راداري شامل رادار مراقبت لانگ ترك IS-12 با برد 150 كيلومتر فعال در باند E  و يك رادار ارتفاع ياب تين اسكين با برد 240 كيلومتر و در نهايت رادار درگيري پت هند IS-32 (باند H) هدايت موشك بصورت نيمه فعال راداري آشيانه ياب انجام ميگيرد و حد اكثر تا دو موشك به سمت هدف شليك مي گردد
سامانه ي موشكي  SA.4 براي استفاده در محيط هاي آلوده به تدابير الكترونيكي(ECM) به يك سامانه ي كنترول آتش الكتروپتيكي نيز مجهز بود سر جنگي 135 كيلوگرمي تركش شونده ي آن بخصوص براي اهدافي كه در ارتفاع بالا پرواز مي كنند شرايط هولناكي بوجود مي آورد
سامانه ي  SA.4 بطور محدود وارد خدمت گرديد ولي هيچگاه شرايط واقعي نبرد را تجربه نكرد يا اينطور فرض مي شود بهر صورت تمام كشور هاي دارند از آن بصورت دفاع مكمل استفاده مي نمودند
طول:8.8 متر
قطر:0.86 متر
برد: از حداقل 8 تا حداكثر3
شعاع تخريب كلاهك: ( 135 كيلوگرم تركش شونده)
 لانچر: 1 يا حد اكثر 2
كشور هاي كاربر:
روسيه,روسيه سفيد,آلمان,جمهوري چك,اوكراين,مجارستان ,آذربايجان,اسلواكي و.....

SA.5 (گامون)[S-200]

سامانه ي موشكي SA.5 يا آن طور كه همه جا رايج است S.200 در اواخر 1950 تكميل آن بعنوان يك پدافند ارتفاع بالا ي موثر و پدافند موشكي بالستيك طراحي گرديد اين سامانه در اصل براي رهگيري هواپيماهايي همچون SR.71 و XB-70  و موشكهاي بالستيك آمريكا طراحي گرديد كه قوقايي به پا نمود اين موشك بطور كلي در سه نمونه طراحي گرديد  نمونه متعارف نمونه ي باسرجنگي هسته اي و نمونه ي با سرجنگي متعارف وسامانه هاي كنترلي ارتقاع يافته كه بمنظور مقابله با هواپيماهاي اخلاگر همچون E-3 ارتقاع يافت از نظر سيستم كنترل راداري S.200 از يك رادار مراقبت P.50 بارلاك B (باند E/F) با برد 390 كيلومتر و رادار ارتفاع ياب متداول PRV-11 سايدنت با برد 180 كيلومتر و رادار درگيري اسكوير پير با برد 160 كيلومتر
 SA.5 اصولا در برابر اهداف ارتفاع پايين ناتوان است اين سلاح در برابر اسرائيل حضوري فعال داشت و خلبانان جنگنده هاي اسرائيلي را كلافه نمود كشور هاي دارند
مشخصات:
طول:10.6 متر
قطر:0.86
برد: بين 150 تا 300
 كلاهك:سر جنگي 217 كيلوگرم يا سرجنگي هسته اي كوچك
 لانچر:10 (1 پرتابگر در گروه هاي گروه هاي 10 تايي پدافندي )
كشور هاي كاربر:
روسيه,ايران,روسيه سفيد,گرجستان,آلمان,هند,مجارستان,لهستان, بلغارستان,ليبي,كره شمالي,سومالي,سوريه,اسلواكي و.......

عملیاتی شدن موشک جدید ضدتانک سپاه

از حضور بولپاپ ضدبالگرد تا عملیاتی شدن موشک جدید ضدتانک سپاه

سر جنگی دو مرحله‌ای، جرم نه‌چندان زیاد موشک و پرتابگر، قابلیت بکارگیری از پرتابگرهای زمینی و یا نصب‌شده روی خودروهای زرهی، ارتفاع کم پرتابگر هنگام استقرار روی زمین و آماده‌سازی سریع پرتابگر برای شلیک از ویژگی‌های موشک توسن است که در این رزمایش مورد استفاده قرار گرفت.

هشتمین رزمایش پیامبر اعظم (ص) سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که هفته گذشته در منطقه شرق کشور برگزار شد، اگرچه در مقایسه با رزمایش های پیامبر اعظم (ره) گذشته، تنها به فعالیت نیروی زمینی خلاصه شده و از شلیک موشک و فعالیتهای مهم نیروی دریایی سپاه، خبری در آن نبود، اما همچون سایر رزمایشهای نیروهای مسلح کشورمان تاکتیک ها و سلاح های جدیدی را در مرحله عملیاتی مورد استفاده قرار داد که کمتر مورد توجه رسانه های کشورمان بوده است و می توان مهمترین آنها را در موارد زیر خلاصه کرد.

shoot and scoot توپخانه ای

در سالهای اخیر با اعلام تاکتیک نبرد ناهمطراز به عنوان روش اصلی دفاعی جمهوری اسلامی ایران، بخش های مختلف از سیستم دفاعی کشور دستخوش تغییرات فراوانی شده که یکی از این بخش ها، توپخانه صحرایی است.

در تاکتیکهای عملیات منظم نظامی به صورت معمول تعداد زیادی از توپها و یا راکت اندازها در کنار هم در آرایش های متفاوت قرار گرفته و به شلیک می پردازند اما با نگاهی مانورهای اخیر در ایران و خصوصا مانور اخیر سپاه مشاهده می شود که بسیاری از قبضه های توپ و راکت انداز مورد استفاده، به تنهایی به اجرای آتش می پردازند. این تاکتیک در علم روز نظامی جهان با عنوان " shoot and scoot " شناخته می شود.

شلیک راکت انداز منفرد سپاه در رزمایش

 ترجمه این عبارت را می توان " شلیک کن – فرار کن " و یا " شلیک کن – حرکت کن " دانست. اساس این تاکتیک بر این اصل استوار است که واحدهای توپخانه عمدتا به شکل قبضه های مستقل وارد عمل شده و به سرعت و پس از اجرای آتش سریع موقعیت خود را تغییر دهد و سپس از موقعیت دیگری شلیک را ادامه دهد. این تاکتیک امکان رهگیری و نابودی قبضه های شلیک کننده را بسیار کاهش می دهد و از لحاظ روانی دشمن را تحت فشار شدید قرار می دهد.

 طرف مقابل ناگهان در مدت زمانی کم با حجم زیادی از گلوله ها و راکتهای مختلف رو به رو می شود که دقیقا نمی داند از کجا بر سر او فرود می آیند. این تاکتیک در جریان جنگ های اخیر بین حزب الله و حماس با رژیم صهیونیستی مورد استفاده قرار گرفته و باعث افزایش درصد بقاء پذیری پرتابگرهای رزمندگان مقاومت در برابر آتش دقیق رژیم صهیونیستی بوده است.

تونل هایی برای اختفاء و غافلگیری دشمن

تاکتیک دیگری که در این رزمایش و تمرینات قبلی ارتش و سپاه مورد استفاده قرار گرفته است بحث استفاده از تونلها و پنهگاه های زیرزمینی است که در نقاط مختلف برای نیروهای زمینی تعبیه شده است. این تاکتیک به نوعی به عنوان بخشی از عملیات غافلگیرانه طراحی شده است که بر اساس آن نیروهای رزمی برای دوری از کشف شدن توسط ماهواره و پرنده های شناسایی دشمن به تونلهای زیر زمینی منتقل می شوند.

باید توجه داشت که برای مثال در کشورهای غربی برای مقابله با این تاکتیک طرح هایی به مرحله اجرا درآمده است که از جمله آنها می توان به پرنده های بی سرنشین مجهز به رادارهای روزنه و حسگرهای حرارتی و یا هواپیماهای سری " E-8 " با قابلیت رهگیری حرکت واحدهای زمینی اشاره کرد. به نظر می رسد فرماندهان ایرانی برای مقابله با این پرنده ها دو روش را در پیش گرفته اند.

ورود تانک سپاه به تونل زیر زمینی به تورهای استتار در بالای ورودی دقت کنید

اول، بحث عمیق بودن این تونلهاست که به نوعی نیروها را از کشف شدن بدست این عوامل حفظ می کند و بحث دیگر استفاده از تورهای استتار حرارتی است. در صورتی که به تصاویر مربوط به رزمایش پیامبر اعظم 8 و یا سایر تمرین های نظامی نیروهای مسلح دقت کرده باشید پوششهای توری شکلی را مشاهده می کنید که بر روی ادوات و یا بخش های سر باز سنگرها و یا محل های عبور کشیده شده است. این پوشش ها علاوه بر ایجاد استتار بصری در برابر شناسایی عادی با کاهش شدید امواج فروسرخ احتمال شناسایی نفرات و تجهیزات را کاهش می دهد.

پهپادها، چشمان آنلاین فرماندهان در آسمان

بحث دیگری که به نظر می رسد در این تمرین نظامی مورد تاکید بوده، گسترش استفاده از پرنده های بدون سرنشین در این رزمایش است. با کمی انحراف از بحث اصلی باید به این نکته اشاره کرد که در سالهای اخیر شاهد افزایش بسیار سریع در بحث استفاده از پهپادها در نقش های گوناگون خصوصا بحث شناسایی و کسب اطلاعات بودیم. در جنگهای قرن بیست و یکم ثانیه ها سرنوشت ساز بوده و داشتن قابلیت تهیه تصایر زنده از صحنه نبرد می توان تغییری انقلابی در توانایی فرماندهی صحنه نبرد باشد.

با کمک این قابلیت به صورت خیلی سریع از تغییرات رخ داده در جریان عملیات رزمی اطلاع کسب کرده و در صورت لزوم تغییرات لازم را در تاکتیک ها اعمال کنند. با داشتن این قابلیت می توان علاوه بر جلوگیری کردن از خسارات جانی و تجهیزاتی با حجم آتش بسیار کمتر خسارت بسیار سنگین تری را به دشمن وارد کرد.

رصد زنده منطقه رزمایش توسط پهپادهای سپاه

بولپاپ 20 میلی متری اولین سلاح جدید در رزمایش

در بخش تسلیحات نیز در این رزمایش شاهد معرفی تعدادی از دستاوردهای جدید جهاد خودکفایی نیروی زمینی سپاه پاسداران بودیم. اولین سلاحی که در این رزمایش معرفی شد یک نمونه سلاح انفرادی دوش پرتاب 20 میلی متری بود که بنا به گفته فرماندهان به عنوان یک سلاح ضد بالگرد کاربرد دارد. شکل ظاهری این سلاح به مانند سلاح های کالیبر سنگین دیگر در حوزه سلاح های ضد مواد بوده اما به نظر می رسد به منظور کاهش طول و وزن این سلاح این محصول به صورت " بولپاپ " طراحی شده است.

سلاح 20 میلی متری جدید به محل خشاب دقت کنید

در طراحی بولپاپ خشاب در عقب قبضه و پشت مکانیزم ماشه تعبیه می شود و باعث می شود که طول سلاح کوتاه تر و در نتیجه وزن آن کمتر شود. البته می توان این انتظار را داشت که با توجه به نصب دوربین از این سلاح برای مقاصد تک تیراندازی بر علیه افراد، خودروهای زره پوش و سنگرهای مستحکم شده استفاده کرد.

مسلسلهای هدایت از دور؛ زمین مسلح برای دشمنان

در بخش دیگر از این رزمایش شاهد رونمایی از دو سلاح ارتقاء یافته در سازمان رزم سپاه بودیم. این ارتقاء ها که بر روی مسلسلهای سنگین و نارنجک اندازهای 40 میلی متری اعمال شده است شامل نصب سیستم های رهگیری و دوربین های دید در روز و شب است. با کمک این سیستم کاربر می تواند اهداف مختلف را در شب و یا روز تعقیب کرده و با دقت بالا هدف قرار دهد.

سامانه های کنترل از راه دور نصب شده بر روی تیربار

 مزایای این سامانه این است که اولا با بهره برداری از این سیستم کاربر از پشت سلاح دور شده و می تواند به صورت کنترل از راه دور سلاح را کنترل کرده و با اهداف مختلف درگیر شود. در این صورت احتمال صدمه دیدن کاربر بسیار کاهش پیدا می کند. البته نکته مناسب دیگر در مورد این گونه سلاح ها این است که می توان تعداد زیادی از آنها را به صورت شبکه به هم وصل کرده و با تعداد بسیار کمی از نفرات مساحت زیادی از زمین مورد نظر را کنترل کرده و در صورت لزوم با دشمن درگیر شد.

ابر خمپاره ایرانی عملیاتی شد

اما در تصاویر پخش شده از رزمایش نکته دیگری هم مشخص شد و آن هم عملیاتی شدن سامانه خمپاره انداز 160 میلی متری وفا بود. این سامانه خمپاره انداز نیرومند با کالیبر 160 میلی متر می تواند در طول یک دقیقه 5 یا 8 گلوله سنگین را به سمت هدفی تا فاصله 20 کیلومتری پرتاب کرد و هر هدفی را زمین گیر سازد. فراموش نکنید که امروزه بسیاری از توپهای موجود در جهان از گلوله های کالیبر 155 میلی متر استفاده می کنند.

شلیک سامانه خمپاره انداز 160 میلی متری وفا

آزمایش موشکهای ضد زره

اما در روز آخر این رزمایش دو موشک توسن و تندر نیز مورد آزمایش و استفاده قرار گرفتند. توسن، موشکی با قابلیت های متنوع است که قابلیت انهدام زره های واکنشی، استحکامات بتنی، اهداف هوایی پروازی در ارتفاع پائین و اهداف دریایی را دارد. هدایت این موشک نیز نیمه خودکار فرمان به خط دید است و کاربر طی پرواز موشک تنها باید نشانه موجود در دوربین را روی هدف نگه دارد.

سر جنگی دو مرحله ای، جرم نچندان زیاد موشک و پرتابگر، قابلیت بکارگیری از پرتابگرهای زمینی و یا نصب شده روی خودروهای زرهی، ارتفاع کم پرتابگر در هنگام استقرار روی زمین و آماده سازی سریع پرتابگر برای شلیک از ویژگی های این سامانه است.

موشک توسن 26.5 کیلوگرم جرم دارد که 3.2 کیلوگرم از آن مربوطه به سرجنگی است. برد آن بین 70 تا 4000 متر، بیشینه سرعت آن به کمک پیشران سوخت جامدش 200 متر بر ثانیه، احتمال اصابت آن به هدف 95٪ و میزان نفوذ آن در عمق زره تا 670 میلیمتر است. برد این موشک در شب به 2500 متر می رسد.

موشک توسن

این موشک در ایران علاوه بر استفاده با پرتابگر ثابت زمینی روی ادواتی از جمله خودروهای راهکنشی(تاکتیکی) سفیر و نفربرهای براق و بی-ام-پی-2 نصب شده است. هدایت این موشک نیز نیمه خودکار و سیمی و کنترل آن از طریق بالک های دماغه است.

ساختار پرتابگر موشک توسن به گونه ای است که کاربر در ارتفاع پایین تر از لوله حاوی موشک قرار می گیرد در نتیجه اولاً از آتش پیشران سوخت جامد آن تا حدودی در امان مانده و همچنین امکان مخفی شدن در عوارض طبیعی یا مصنوعی برای امنیت بیشتر از آتش دشمن را دارد.

دیگر موشک ضد زره ایران، تندر نام دارد که مخصوص استفاده در تانک های تی-72 است. این موشک که از لوله کالیبر 125 میلیمتری توپ این تانک شلیک می شود قابلیت هدف قرار دادن اهداف ثابت و متحرک از جمله اهداف هوایی سرعت پائین را دارد.

نمونه برش خورده موشک تندر

هدایت این موشک از نوع نیمه خودکار فرمان به خط دید سوار بر پرتو لیزر است. در این روش موشک اصطلاحاً کور است وتوانایی دیدن هدف را ندارد بلکه با استفاده از حساسه ای که در قسمتهای عقبی بدنه آن نظیر دم قرار داده شده پرتو باریک لیزر تابیده شده از پرتابگر را یافته و رایانه کنترل پرواز سعی می کند تا موشک را در مرکز این پرتو قرار دهد. این فرایند تا رسیدن موشک به هدف ادامه می یابد.

جرم موشک تندر 17.2 کیلوگرم بوده که 3.5 کیلوگرم آن مربوط به سرجنگی دو مرحله ای آن است. عمق نفوذ آن در زره تا 700 میلیمتر، برد آن 100 تا 4000 متر، بیشینه سرعت آن 370 و سرعت متوسط آن 310 متر بر ثانیه است. با استفاده از این موشک توانایی تانک های تی-72 در مقابله با اهداف زرهی متحرک و بالگردها بسیار افزایش یافته است.

این موارد تنها با اکتفا به تصاویر و توضیحات فرماندهان سپاه پاسداران گردآوری و ارائه شده و قطعا همکاری و توضیحات تخصصی آنها می تواند غنای تحلیل های رسانه ای را قوت ببخشد، هرچند که هنوز وجود یک قرارگاه رسانه ای قوی و متخصص در تحلیل و اطلاع رسانی از فعالیتهای رزمندگان سپاه و ارتش در رزمایش ها بیش از پیش احساس می شود.

پرتاب موشک های ایرانی با نسل جدید لانچر ها+عکس

پرتاب موشک های ایرانی با نسل جدید لانچر ها+عکس

به نام خدا

گزارشی از پیشرفت پرتابگرها در کشور؛

موشک‌های ایرانی با نسل جدید لانچرها پرتاب می‌شوند+عکس

پرتابگرها وظیفه دارند موشک های 6 تا 23 تنی را از حالت افقی به عمودی تغییر وضعیت داده و آن را شلیک کنند. حرکت دقیق موشک ها به وضعیت عمودی به طوری که پدیده تلاطم سوخت یا ارتعاشات پس از توقف رخ ندهد از کارهای حساس این لانچرهای غول پیکر است.

 پرتابه های راکتی برای شلیک نیازمند به سامانه ای هستند تا ضمن قرارگیری بر روی آن در زاویه مناسب تنظیم شده و پرواز خود را آغاز کنند. این سامانه که از آن با نام پرتابگر(Launcher) یاد می شود هر چند به ظاهر در اغلب موارد از یک ریل یا لوله پرتاب تشکیل شده اما فناوری ساخت آن بسیار مهم است.

خصوصاً در مورد راکت ها که پس از شلیک فاقد سامانه هدایت و تصحیح مسیر هستند این اهمیت بیشتر است زیرا بخش عظیمی از دقت آنها وابسته به دقت در هدفگیری اولیه روی پرتابگر است. به عنوان مثال، تنها یکدهم درجه خطا در سمت گیری افقی پرتابگر موجب بروز حدود 87.2 متر خطای سمتی نسبت به نقطه هدفگیری شده در برد 50 کیلومتر می شود و این در حالی است که عوامل خطای دیگر هم وجود دارند که بر دقت شلیک تأثیر می گذارند.

عموماً پرتابه های راکتی اولیه که سابقه آنها به قرن ها قبل در چین بازمی گردد از روی پرتابگرهای ثابت تک فروندی پرتاب می شدند. در عصر راکت یعنی قرن بیستم، برای راکت های کالیبر پائین، پرتابگرهای چند فروندی ساخته شد ولی از آن دوران تا کنون اکثر راکت های بزرگ و موشک های بالستیک همچنان از پرتابگرهای تکی استفاده می کنند.

دو دسته دیگر پرتابگرها از لحاظ قابلیت تحرک به جز نوع ثابت شامل انواع نیمه متحرک یا کششی و متحرک یا خودکششی هستند. در نوع کششی، پرتابگر توسط یک وسیله دیگر یدک کشیده شده و به منطقه استقرار منتقل می شود. بهترین نوع پرتابگرها از نظر تحرک نوع خودکششی است که مزیت های راهکنشی(تاکتیکی) بسیاری برای نیروی به کارگیرنده آن و مشکلات زیادی برای هدفیابی و انهدام پیش از شلیک برای طرف مقابل به وجود می آورد.

با این پرتابگرهای متحرک عملاً هر نقطه ای می تواند محل شروع پرواز موشک یا هر سلاح سنگین دیگر باشد و از این بابت خطر شناسایی و انهدام سلاح و پرتابگر آن توسط دشمن به شدت کاهش می یابد. فرماندهان نظامی از دیرباز با پی بردن به این مزیت ها تلاش برای متحرک سازی سلاح های سنگین خود را در دستور کار قرار دادند که نمونه ای از آن در تصویر زیر دیده می شود.

 

تجلی درک نیاز به تحرک در به کارگیری توپ از روی شتر

پرتابگرها در ایران

در کشورمان ایران پس از شروع دوره خودکفایی و ساخت ادوات نظامی، با افزایش تولید راکت و موشک ها پرتابگرهای ساخت داخل نیز به مرحله تولید رسیدند. برای راکت های توپخانه ای 107، 122، 240 و 333 میلیمتری پرتابگرهای چند فروندی توسط صنایع دفاعی ساخته و در نیروهای مسلح استفاده می شود که نمونه های 107 و 122 میلیمتری روی خودروهای تاکتیکی، وانت، کامیون، موتورهای چهارچرخه، قایق های تندرو، کشتی و هواناو تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است که گستردگی کمّی آنها توان آتشباری بالایی برای نیروهای زمینی و دریایی کشورمان ایجاد کرده است.

راکت های 240 و 333 میلیمتری عموماً از یک پرتابگر کامیونی 6 چرخه که در تصویر زیر قابل مشاهده است استفاده می کنند. این خودرو 15 تنی، قابلیت حرکت با سرعت 60 کیلومتر بر ساعت را داشته و زاویه دوران لوله های راکت در نمونه 240 میلیمتری که 12 تایی است 0 تا 57 درجه در راستای عمودی، 90 درجه به چپ و 100 درجه به راست و برای لوله های 333 میلیمتری که 4 تایی هستند با زاویه مشابه عمودی ولی 45 درجه به چپ و راست است.

 

پرتابگر کامیونی راکت های فجر 3 و 5

نمونه هایی از این پرتابگرها مجهز به آنتن های مخابراتی هم دیده شده اند که قاعدتاً برای هماهنگی بین چندین پرتابگر و ایجاد یک آتشبار برای پوشش بهتر منطقه هدف به کار می روند.

راکت های بزرگتر و سنگین تر ایرانی مانند نازعات 6 و 10، زلزال1 و 2 و 3 عموماً از یک نوع سامانه پرتابگر متحرک تک فروندی استفاده می کنند که تفاوت های جزئی با یکدیگر داشته و البته برای پرتاب راکت های کاوشگر فضایی نیز از آنها استفاده شده است. این خودرو یک کامیون 6 چرخه است که بیشینه سرعت آن 60 کیلومتر بر ساعت اعلام شده و در مدت 6 دقیقه آماده پرتاب محموله خود می شود.

به گزارش مشرق، ریل پرتاب این سامانه قابلیت تخصیص زاویه 50 تا 75 درجه عمودی و 70 درجه به چپ و راست را برای شلیک داشته و با 4 جک حلزونی تراز می شود. حرکت آن در راستای عمودی با جک هیدرولیکی و در راستای عرضی به صورت دستی است.

آنطور که اعلام شده خطای زاویه ای آن در هر یک از دو راستای مذکور، عددی کمتر از یک هزارم درجه است که مقدار بسیار اندکی محسوب می شود. برای محاسبه پارامترهای مورد نیاز در تنظیمات این پرتابگرها، یک خودرو به عنوان دفتر فرماندهی نیز به آنها کمک می دهد.

 

پرتابگر تک فروندی حامل موشک زلزال

در چند سال اخیر، پرتابگر ثابت و نیمه متحرک سه فروندی هم برای راکت های زلزال دیده شده است که هر چند تحرک کامل نداشته و توسط یک کامیون یدک کشیده می شود اما نقش مؤثری در افزایش حجم آتش از یک منطقه پرتاب که با تلاش های خاصی از شناسایی آن توسط دشمن جلوگیری می شود و برای افزایش احتمال برخورد به یک مساحت مشخص دارد.

 

پرتابگر سه تایی حامل موشک خلیج فارس

توسعه این سامانه منجر به ساخت دو پرتابگری شد که در موشک بسیار دقیق شبه بالستیک فاتح-110 استفاده می شود. در ابتدای امر هر چند آزمایش های این موشک از روی پرتابگر ثابت یا نیمه متحرک که مشابه پرتابگر موشک های سطح به هوای صیاد-1 بود انجام شد اما نمونه های عملیاتی آن از دو پرتابگر مذکور استفاده می نمایند. این دو شامل یک نمونه صرفاً شلیک کننده و یک نمونه دارای اتاقک مجهز به تجهیزات محاسبه پارامترهای پروازی و هدفگیری است. به نظر می رسد در هر آتشبار موشک های فاتح-110 یک پرتابگر از نوع اتاقک دار و چند پرتابگر ساده به کار گرفته می شود.

ارزش بالای موشک فاتح-110 که تا کنون چهار نسل از آن با بردهای 200 تا 300 کیلومتر معرفی شده اند باعث شد تا هم یک نمونه دریایی از آن با نام خلیج فارس با مأموریت ضد کشتی توسعه یابد و هم برای خود فاتح، پرتابگری جدید با مشخصات ویژه طراحی و ساخته شود.

 

پرتابگر موشک فاتح-110 با اتاقک سامانه های فرماندهی

موشک ارزشمند خلیج فارس از دو نوع پرتابگر استفاده می کند. اول نمونه تک فروندی مشابه راکت های نازعات و زلزال و موشک فاتح-110 و دیگری هم نمونه سه فروندی مشابه پرتابگر جدید راکت های زلزال. به نظر می رسد با توجه به مشابهت ابعاد بدنه موشک خلیج فارس و فاتح، موشک فاتح-110 نیز از روی پرتابگر سه فروندی نیمه متحرک قابل شلیک باشند.

اما پرتابگر جدید فاتح-110 با نام «ذوالفقار» را باید به واقع گام نوینی در این زمینه دانست. این پرتابگر یک خودروی 6 چرخه است که قابلیت حمل و به کارگیری دو موشک فاتح را داشته و در واقع دربردارنده درصدی از تحرک بالای پرتابگرهای تکی و درصدی از حجم آتش پرتابگرهای سه تایی نیمه متحرک است.

در این سامانه از یک پلت فرم جدید به جای کامیون های قبلی استفاده شده است که روی قسمت فوقانی آن دو ریل پرتاب برای دو موشک نصب شده است. هر چند این دو ریل به هم نزدیک هستند اما در صورتی که امکان تخصیص زوایای متفاوتی داشته باشند می توان از هر پرتابگر به دو هدف مختلف که البته اختلاف زاویه عرضی زیادی ندارند شلیک کرد.

 

پرتابگر دو فروندی موشک فاتح-110

علاوه بر مزایای فوق، این پرتابگرهای متحرک باعث کاهش تعداد خودروهای حامل موشک به نصف شده، کار اختفای پیش و پس از شلیک را سریعتر کرده و ضمن افزایش تعداد موشک در دسترس برای شلیک از یک موقعیت خاص که انواع روش های حفاظتی نیز برای مخفی نگهداشتن آن انجام شده بدون نیاز به بارگذاری مجدد امکان دو شلیک از یک موقعیت را به دست می دهند. پس از شلیک نیز این پرتابگرهای جدید با قابلیت های حرکتی بسیار بهتر از نمونه های قبلی به سرعت از منطقه خارج می شوند.

دسته دیگری از پرتابگرهای بومی ایرانی مربوط به موشک های بالستیک میانبرد و دوربرد هستند.

پرتابگر موشک های شهاب1و2 که نمونه های داخلی اسکاد روسی محسوب می شوند مشابه پرتابگرهای همین موشک ها است اما از نمونه شهاب-3 به بعد، پرتابگرهایی با طراحی ایرانی و متناسب با ابعاد بزرگ موشک های جدید توسعه یافته اند. یک نمونه برای موشک های سوخت مایع مانند شهاب-3، قدر، عاشور و احتمالاً قیام و یک نمونه هم برای موشک سوخت جامد سجیل.

این دو دسته ضمن برخورداری از سامانه های محاسباتی مربوط به پرتاب موشک و ادوات مخابراتی با توجه به نیاز، تفاوت هایی باهم دارند.

 

پرتابگر موشک های شهاب 1 و 2

این پرتابگرها وظیفه دارند موشک های 6 تا 23 تنی را از حالت افقی به صورت عمودی تغییر وضعیت دهند و آن را شلیک کنند. جدا از ظرافت های حمل موشک هایی با چندین تن سوخت و چند صد کیلوگرم محموله انفجاری، حرکت دادن دقیق موشک ها به وضعیت عمودی به طوری که پدیده تلاطم سوخت یا ارتعاشات پس از توقف موشک رخ ندهد از کارهای حساس این پرتابگرهای غول پیکر است.

 

پرتابگر موشک سوخت مایع قدر و سوخت جامد سجیل

پرتابگر موشک های بالستیک سوخت مایع ایرانی هم مثل پرتابگر راکت های زلزال، در برنامه های فضایی ایران نقش داشته به طوری که تمام پرتاب های ماهواره برهای ایران یعنی سفیر با جرم 22 تن تاکنون با استفاده از نمونه ای از سامانه پرتاب موشک های سوخت مایع دوربرد به انجام رسیده است.

 

پرتابگر موشک ماهواره بر سفیر

به گزارش مشرق، موشک های کروز دریایی نیز از جمله محصولات دفاعی تولید شونده در ایران هستند که پرتابگرهای ویژه خود دارند. موشک هایی مانند رعد و صاعقه از پرتابگرهای تکی و موشک هایی مانند کوثر، نصر، نور و قادر از پرتابگرهای دو یا سه فروندی جعبه ای شلیک می شوند. موشک های نور و قادر با سامانه ولایت به کارگیری می شوند که پیش از این در گزارشی مستقل به سامانه ولایت پرداخته بودیم.

این پرتابگرها در هر دو راستای افقی و عمودی با سامانه های خودکار تغییر وضعیت داده و از دقت مناسبی در سمت گیری برخوردارند هر چند که در نهایت این خود موشک ها هستند که کار تصحیح مسیر را انجام می دهند.
 

پرتابگر سه فروندی موشک ضد کشتی نور

سامانه های موشکی سطح به هوا هم که در سازمان صنایع هوافضای کشور تولید می شوند از پرتابگرهای بومی استفاده می کنند که دارای دو درجه آزادی زاویه ای در سمت و ارتفاع است.

از جمله سامانه مرصاد با موشک های شاهین و شلمچه از پرتابگرهای کششی سه فروندی و سامانه موشکی صیاد-1 از پرتابگر ثابت تکی برخوردار و دارای فناوری بالایی از نظر دقت ساخت و قابلیت های جهتگیری سریع به سمت هدف هستند. به علاوه تراز کردن این سامانه ها با افق بطوری که بهترین و پایدارترین حالت برای شلیک این موشک ها فراهم شود توسط این پرتابگرها به انجام می رسد.

 

پرتابگر سه فروندی موشک سطح به هوای شاهین

یک پرتابگر چهار فروندی سیلویی که موشک های خود را در هنگام شلیک به صورت عمودی قرار می دهد در سال های گذشته به نمایش در آمد که تا زمان اعلام داده های بیشتری از سامانه پدافند هوایی موشکی ایرانی با نام باور-373 (مشابه اس-300 روسی) از پرداختن به آن و نمونه احتمالی جدید صرف نظر کرده و تنها به ذکر این نکته بسنده می کنیم که طراحی چنین پرتابگری با توجه به فشار و دمای گازهای خروجی موشک، کار علمی و فنی بسیار مهمی است هر چند که از توان متخصصان ایرانی فراتر نیست.

آخرین پرتابگر موشکی جدیدی که در جمهوری اسلامی ایران رونمایی شده، خودروهای پرتابگر موشک در سامانه جدید سطح به هوای «رعد» نیروی هوافضای سپاه است.

این خودرو 6 چرخه که شباهت ویژه ای به نمونه چرخدار به کار رفته در سامانه سطح به هوای بوک-ام-1-2 روسی دارد حامل یک مجموعه سه تایی از موشک رعد است که دو درجه آزادی سمتی و ارتفاعی داشته و در برخی نمونه ها مجهز به رادار هم بوده و به نظر می رسد زیر قسمت موشک ها محلی برای استقرار خدمه داشته باشد.

در این صورت این پرتابگر باید حامل تجهیزات مخابراتی و سامانه های نمایش وضعیت اهداف و تخصیص آنها به هر یک از پرتابگرهای درگیر در هر آتشبار و سامانه های پردازش راداری برای نمونه مربوطه هم باشد.

 

پرتابگر موشک سطح به هوای رعد

سامانه رعد به کمک این پرتابگر از مزیت بسیار مهم تحرک کامل برخوردار شده که در قیاس با سامانه های مرصاد و صیاد-1 آن را بسیار ارزشمندتر می کند زیرا وجود پدافند متحرک در آرایش دفاعی، قابلیت های ویژه ای در بقاپذیری رزمی ضمن پوشش سریعتر و بهتر مناطق جغرافیایی مختلف ایجاد می کند.

شباهت ویژه این پرتابگر به نمونه مورد استفاده در نسل جدید سامانه تور-ام-1 یعنی تور-ام-2 و به خاطر آوردن داستان ورود اسکاد به ایران این تصور را ایجاد می کند که در صورت تولید نمونه بومی از سامانه تور احتمالاً همین پرتابگر حامل موشک های آن خواهد بود زیرا بعید نیست با توجه به درایت و دوراندیشی شهید حسن تهرانی مقدم، تعدادی از تور-ام-1ها را نیز مانند اسکاد در بدو ورود به ایران برای مهندسی معکوس جدا کرده باشد!

پرتابگرهای بومی برای موشک های بومی همچون خلیج فارس، موشک های بالستیک ایرانی و موشک های پدافندی در واقع آخرین حلقه از زنجیره تکمیل یک سامانه موشکی است که متحرک بودن یا نبودن و میزان دقت و مقاومت و دوام آن می تواند نقش افزاینده یا کاهنده در قابلیت های موشک و رادار سامانه داشته باشد. سیر پرتابگرهای ایرانی نشان می دهد علاوه بر توسعه موشک های جدید و متناسب با نیاز، سامانه های حمل و پرتاب جدید نیز توسعه یافته اند که تحلیل های روی کاغذ و نتایج رزمایش ها مؤید اثر افزاینده آنها بر کل سامانه و قدرت موشکی ایران است.